Γράφει ο Jose Ignacio Torreblanca/European Council On Foreign Affairs (ecfr.eu)

Δημοσιεύθηκε στο Capital στις 18 Ιουνίου 2014

Martin Rowson 1.3.14(Φωτογραφία: Martin Rowson 1.3.14, Gurdian)

Εντάξει, αυτό ακούγεται παράξενο. Υποθέτω πως απλά δεν το έχουμε συνηθίσει. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι σπάνια μια πηγή καλών ειδήσεων. Αλλά αν κοιτάξετε πίσω και, ίσως πιο σημαντικό, προς το το μέλλον, θα δείτε το σκληρό γεγονός ότι η Ρωσία έχει χάσει και η ΕΕ έχει κερδίσει, παρά την επίθεση της εθνικιστικής ρητορικής και της στρατιωτικής ισχύος που μας έχει υποβάλει ο Putin στη διάρκεια των τελευταίων μηνών.

Με την πρώτη ματιά, βλέπουμε ότι η Ρωσία όχι μόνον έχει προσαρτήσει την Κριμαία, αλλά έχει επίσης θέσει υπό τον έλεγχο των φιλορώσων πολιτοφυλάκων την ανατολική Ουκρανία.  Θα μπορούσατε να πείτε ότι η Ρωσία όχι μόνον έχει κερδίσει ένα πολύτιμο στρατηγικό βραβείο (τη χερσόνησο της Κριμαίας και τη ναυτική βάση της Σεβαστούπολης), αλλά έχει επίσης θέσει κι έναν δεύτερο στόχο: να αποσταθεροποιήσει την Ουκρανία. Με τον τρόπο αυτό, το σχέδιο ορίζει ότι η Μόσχα, χωρίς κόστος για την ίδια, θα έχει επιτύχει κάτι ασύγκριτα μεγαλύτερης σημασίας: έχει καταφέρει να αψηφήσει την μετά Ψυχροπολεμική Ευρωπαϊκή τάξη, η οποία βασίζεται  στο απαραβίαστο των συνόρων και στην απόρριψη της χρήσης βίας, υποτιμώντας σημαντικά την αποτρεπτική ικανότητα του ΝΑΤΟ και κάνοντας την Ατλαντική Συμμαχία να μοιάζει αξιοθρήνητα άχρηστο εργαλείο.

Αλλά τώρα, η κατάσταση αντιστρέφεται. Εάν ο στόχος της Ρωσίας ήταν να κρατήσει την Ουκρανία στη σφαίρα επιρροής της, έχει σαφώς αποτύχει. Μακράν από το να φέρει την εθνικιστική και αντισημιτική ακροδεξιά, όπως προέβλεψαν κάποιοι, οι εκλογές της 25ης Μαΐου, έχοντας χαρακτηριστεί έγκυρες από την διεθνή κοινότητα, οδήγησαν σε νίκη του Petro Poroshenko, ενός νέου προέδρου που μπορεί να διεκδικήσει τη πλήρη νομιμότητα όσον αφορά στη σταθεροποίηση της χώρας και την ευθυγράμμισή της με την ΕΕ (αν, φυσικά, δεν κάνει τα ίδια λάθη με τους προκατόχους του). Χωρίς την Ουκρανία, η σχεδιασμένη Ευρασιατική Ένωση της Ρωσίας, απλά δεν είναι αρκετά μεγάλη για να γίνει ένα γνήσια εναλλακτικό κέντρο εξουσίας. Όσον αφορά την ενεργειακή προσέγγιση μεταξύ της Ρωσίας και της Κίνας, είναι σαφές ότι οι Κινέζοι είναι πολύ έξυπνοι για να μπερδέψουν τα συμφέροντα της Μόσχας με τα δικά τους.

Το πρόβλημα της Ρωσίας είναι ότι έχει κερδίσει ένα παιχνίδι το οποίο είναι ξεπερασμένο. Αρνούμενη να συμμετάσχει σε μια αντιπαράθεση στρατιωτικής αποτροπής και σφαιρών επιρροής, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει κατανοήσει πολύ καλύτερα ποιες δυναμικές εξουσίας είναι σημαντικές στο σημερινό κόσμο. Οι πρώτοι δύο γύροι των κυρώσεων που υιοθετήθηκαν από την ΕΕ και τις Ηνωμένες Πολιτείες, που υποστηρίζονται από την απειλή ενός τρίτου με βαθύτερες προεκτάσεις, έχουν κριθεί καλά. Η ενέργεια αυτή έχει στείλει ένα κρίσιμο μήνυμα στη Μόσχα: οι γεωπολιτικές κατακτήσεις της θα συνοδευτούν από ένα απαγορευτικό οικονομικό κόστος. Έχοντας ανάγκη για σαρωτικό εκσυγχρονισμό, η ρωσική οικονομία δεν μπορεί να υπάρξει σε απομόνωση από την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία εξακολουθεί να είναι η κορυφαία οικονομία στον κόσμο και η πρώτη στο εμπόριο και τις επενδύσεις. Όπως έχουμε δει τόσο έντονα σε αυτά τα τελευταία χρόνια, δεν υπάρχει κυριαρχία έξω από τις χρηματοπιστωτικές αγορές. Καλώς ήλθατε στον 21ο αιώνα,  αγαπητοί  φίλοι Ρώσοι.

Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ

Πηγή: Capital