Γράφει ο Τηλέμαχος Μαράτος

Δημοσιεύθηκε στην Εστία στις 19 Ιουλίου 2014

Μαζιώτης

 

Aπό τα Ολύμπια ύψη των Ιδεών της Δικαιοσύνης, ο ιεροφάντης λειτουργός Της, κατήλθε αστραπιαίως μόλις εκλήθη να την υπηρετήσει. Με μορφή γαλήνια, κλασσικής αρμονίας και gravitas Ρωμαίου συγκλητικού, κρατούσε με το διάσπαρτο τρίχωμα του προσώπου του ένα συνδυασμό, μεταξύ του ξυρισμένου Ρωμαίου και του γενειοφόρου Αρχαίου Έλληνος. Θύμιζε κάτι μεταξύ των παλαιοτέρων συναδέλφων του, του Κικέρωνος και του Δημοσθένους.

Οι «ρεπόρτερς» στο προαύλιο του Νοσοκομείου του προέτειναν τα μικρόφωνα περιμένοντας την «είδηση», ή τα χρυσά έπη. «Καταλαβαίνετε…», είπε, συρίζων, υγρά κάπως, μεταξύ των οδόντων, «η στιγμή ήταν συγκινησιακή…».

Από όλη την λεπτομερή και επαναλαμβανόμενη περιγραφή της συλλήψεως του συλληφθέντος (δεν επιτρέπονται χαρακτηρισμοί), νομίζω ότι αυτή η φράση είπε περισσότερα από χιλιάδες εκτενείς και βαθυστόχαστες αναλύσεις.«Καταλαβαίνετε…» δηλαδή προϋποτίθεται, ως δεδομένο, αυτονόητος κοινός τόπος των παρευρισκομένων, η συγκίνηση – κατ’ επέκταση η συμπάθεια, με τον συλληφθέντα, ο οποίος είχε την ατυχία να τραυματισθεί και να συλληφθεί πριν καν προλάβει να σκοτώσει μερικούς παρατυχόντας. Παρά τις οκτώ σφαίρες πού έριξε προς τούτο. Ούτε η χειροβομβίδα εξερράγη. Τι ατυχία! Συγκινητικό πράγματι…

Τις πρώτες στιγμές που φάνηκε η είδηση στα κανάλια, με έκπληξη άκουσα χαρακτηρισμούς όπως «απόβρασμα της κοινωνίας», «κάθαρμα», «δολοφόνος» και παρόμοια. Αυτό αμέσως διορθώθηκε. Οι χαρακτηρισμοί αυτοί αποσύρθηκαν, για να χρησιμοποιηθούν σε περίπτωση καταστολής αναρχικών του «άλλου άκρου». Για τους τρομοκράτες επανήλθαν τα θαυμαστικά «σκληρός», «αδίστακτος» και τα σχετικά.

Αρθρογράφος συριζαίας εφημερίδας πιεζόταν επί μισή ώρα στα παράθυρα καναλιού για να πει κάτι θετικό για την σύλληψη, μία καλή λέξη έστω για τούς αστυνομικούς, ή ένα ίχνος συμπάθειας για τους τραυματίες. Χαμογελώντας αυτάρεσκα, έλεγε συνεχώς ότι «δεν θα με αναγκάσετε να πω ό,τι θέλετε…» Ενώ, συνεχώς έψεγε τον συντονιστή γιατί ασχολείται με αυτό το θέμα, όταν πρόκειται να απολυθούν 6.000 δημόσιοι υπάλληλοι. Η «γραμμή» αυτή ακολουθήθηκε αυτομάτως. Δεν αποκλείω κάποιος να έγραψε, ή είπε, ότι όλη η υπόθεση της σύλληψης ήταν στημένη για να αποσπάσει την προσοχή του κόσμου από τα «εγκληματικά, καταστροφικά, κακουργηματικά κ.τ.λ.» νομοσχέδια που προσπαθεί να περάσει η κυβέρνηση. (Οι χαρακτηρισμοί αυτοί δεν χρησιμοποιούνται ποτέ εναντίον, εγκληματιών και κακούργων.) Εφημερίδα έγραψε ότι η αστυνομία πυροβολούσε «τυφλά μέσα στο πλήθος». Τυφλός μάλλον είναι ο συντάκτης.

Από εδώ και πέρα το έργο το έχουμε ξαναδεί. Ο εγκλεισμός στην φυλακή έχει μονίμως βλαβερά και ανήκε στα αποτελέσματα. (Και όχι μόνον για τρομοκράτες. Προ ημερών είδα γνωστό φυλακισμένο να απολαμβάνει το δείπνο του, υπό το σεληνόφως, συνοδευόμενος από ωραία κυρία. Είχε αποφυλακιστεί αυθημερόν λόγω «ανηκέστου βλάβης».) Την ανήκεστο βλάβη όμως, έχει υποστεί, προφανώς, όλο το σωφρονιστικό μας σύστημα, το οποίο παρά τις συνεχείς γκάφες αδυνατεί να σωφρονιστεί.

Μετά βεβαιότητας περιμένουμε τις αιτήσεις για άδειες. Λογικό εάν παρακολουθήσει κανείς τον συλλογισμό διαπρεπούς – και συμπαθούς – διανοουμένου καθηγητή που είπε ότι η στέρηση της άδειας «σκοτώνει την ελπίδα». Όπου η ελπίδα του καταδικασθέντος δολοφόνου είναι αξία, πολύτιμη και αξία διατήρησης εν ζωή, ανωτέρα από την απελπισία πού επέφερε στους συγγενείς των θυμάτων και τον τρόμο – πού κατά δήλωση του –σκόπευε να ενσπείρει στην κοινωνία. Αλλά και σκοπεύει να συνεχίσει να κακουργεί, σε πρώτη ευκαιρία. Σε κατάσταση, εύλογης, σύγχυσης, προφανώς, σχολιαστές εξέφρασαν φόβους μήπως περάσει το 18μηνο! Δεν είναι η πρώτη φορά…

Θα δείτε αμέσως να προσμετρούνται τα ποσοστά αναπηρίας και η δυσμενής επίδραση των συνθηκών κράτησης. Συνάδελφος, και σύντροφος του συλληφθέντος, δηλώνει ποσοστό αναπηρίας 97%. Πως είναι σε θέση να κάνει δηλώσεις – εκτός του ότι περπατάει κ.τ.λ. με το 3% του οργανισμού του, είναι ένα θαύμα ισάξιο της Λούρδης και άλλων αγίων τόπων, μία ευλογία των συνιστωσών που επέλεξαν την «ένοπλη πάλη».

Από την άλλη πλευρά η μείζων αντιπολίτευση καταδικάζει την βία «από όπου και αν προέρχεται». Δηλαδή είτε προέρχεται από τα ΜΑΤ, την Αστυνομία, τις Ειδικές Δυνάμεις ή κατά κύριο λόγο από την Άκρα Δεξιά. Η βία των αναρχικών της αριστεράς, δεν είναι βία, είναι ο «αγώνας». Είναι οι «εννοούμενοι τρομοκράτες» που επέλεξαν την «ένοπλη πάλη». Αλλά το αίμα νερό δεν γίνεται.