Γράφει ο Τηλέμαχος Μαράτος

Δημοσιεύθηκε στην Εστία στις 2 Αυγούστου 2014

Clouds

Τις τελευταίες μέρες έπεσα σε σοβαρή και βαθιά κατάθλιψη διαβάζοντας μία –εύχομαι αμφιβόλου πιστότητας– δημοσκόπηση σχετικά με τις πεποιθήσεις, ή ριζωμένες υποψίες, των Ελλήνων για διάφορα συμβάντα. Τεράστια ποσοστά πιστεύουν ότι η κρίση είναι κακόβουλο κατασκεύασμα ξένων – «για να μας εξοντώσουν» – ότι η επίθεση στους Διδύμους Πύργους ήταν έργο της CIA για να δικαιολογήσει την επίθεση στο Ιράκ, ρεκόρ αντισημιτισμού στην Ευρώπη κτλ.

Επειδή η λατρεία του «ελληνικού» είναι κυρίαρχο στοιχείο της υπάρξεώς μου, η πιθανότητα –εάν πάντοτε είναι αλήθεια – να βρίσκεται ο ελληνικός λαός σε τέτοιο σημείο πρωτογονισμού, διανοητικής αναπηρίας και παράνοιας, παρεμφερές με τις μουσουλμανικές μάζες, με τις οποίες συμπίπτουν σε τόσα πολλά, ήταν αρκετό για να φέρει σκέψεις αυτοκτονίας. «Καπάκι», που λένε, ήρθε η είδηση του βασανισμού και δημόσιας θανατώσεως κουταβιού. Δημόσιας, δηλαδή χωρίς ντροπή, ή συνείδηση της απύθμενης βαρβαρότητας.

Αυτή η «αποκάλυψη» κλόνισε την ύπαρξή μου σε σημείο που δεν μπορούσα να γράψω τίποτε. «Γιατί;», σκέφθηκα, και «για ποιόν;». Παρόμοια συναισθήματα είχαν φίλοι με τους οποίους συζήτησα. Ένας μάλιστα έγραψε ότι: εάν έτσι είναι οι Έλληνες τότε αυτός δεν είναι Έλληνας, ή δεν θέλει να είναι. Γνωρίζω βεβαίως ότι οι αναγνώστες της «Εστίας» είναι εκλεκτοί. Είναι οι «ελίτ», είναι μεταξύ των λογίων και μορφωμένων αυτής της χώρας. Αλλά και μεταξύ αυτών, ίσως κάποιοι να παρασύρονται…

Τέλος, ζήτησα διαφυγή, που αλλού; στην Ιστορία. Μεταξύ εκείνων που δεν γνωρίζω είναι και η Ιστορία της Ευρώπης στα σκοτεινά χρόνια μεταξύ της πτώσης της Ρώμης και του Καρλομάγνου, ας πούμε. Ούτε πρόκειται ποτέ να τα μάθω, αλλά η νεφελώδης Βουργουνδία εξασκούσε πάντοτε μία εξωτική γοητεία. Κυρίως γιατί είναι ο μυθικός τόπος όπου γεννήθηκαν οι θρύλοι και το (βόρειο–σκανδιναβικό;) έπος: «Niflungasaga» ή το έπος των Νιμπελούνγκεν. Σε αυτούς τους θρύλους βασίστηκε η «Τετραλογία» του Βάγκνερ, από τα υψηλότερα δημιουργήματα της Τέχνης, που πλήθη έχουν την τύχη να παρακολουθούν στο Βayreuth κάθε χρόνο, κάποτε με αναμονή δέκα ετών για εισιτήριο. Ο λόγος που το έργο αυτό θεωρείται κατ’ εξοχήν γερμανικό, απαιτεί γνώση της ιστορίας της Βουργουνδίας και δεν είναι του παρόντος. (Το Google και άλλες «μηχανές» δίνουν δεκάδες εκατομμύρια απαντήσεις).

Τα πρόσωπα είναι ιστορικά – πριν περάσουν στους θρύλους– αλλά διαβάζουμε ότι Niblung λέγονταν οι βασιλείς της Βουργουνδίας και στα παραμύθια η χώρα τους λεγόταν Nifelheim, Νίφελχαϊμ, «Η χώρα των σύννεφων». Των νεφελών! Αφαιρώντας το «-heim» που σημαίνει πατρίδα, βρίσκουμε την σύμπτωση του «Νίφελ» με το Νεφέλη! Χωρίς να αποκλείω κάποια ονοματοποιητική συγγένεια, η σύμπτωση αυτή με κατέπληξε. Πόθεν; Πως ονόμασαν οι Βουργουνδοί τούς βασιλείς και την χώρα τους ελληνικά;

Όπως αφηγείται η όπερα «Νόρμα» του Μπελλίνι, μια ιστορία έρωτος μεταξύ δρυΐδος ιέρειας και Ρωμαίου στρατηγού, αλλά και στην πραγματικότητα, στην Βουργουνδία (επτά βασίλεια) στους τελευταίους αιώνες π.Χ., υπήρχαν κοινωνικές τάξεις μεταξύ των οποίων η ανώτερη ήταν εκείνη του ιερατείου των Δρυΐδων. Η «casta diva» της υπέροχης άριας, από τα διαμάντια που μας άφησε η «θεία» Μαρία Κάλλας. Ο Ιούλιος Καίσαρ στην περιγραφή του «Γαλατικού πολέμου» (de bello Gallico) γράφει ότι οι Δρυΐδες τελετουργούσαν στην ελληνική γλώσσα. (Δεν είχαν γραπτά κείμενα και παρέδιδαν τα ιερά λόγια από μνήμης. Ο Ι. Καίσαρ, όπως και όλοι οι μορφωμένοι Ρωμαίοι, μιλούσε θαυμάσια ελληνικά. Μάλιστα όταν ήθελε να στείλει ένα μήνυμα στον πολιορκημένο Κικέρωνα – όχι τον ρήτορα– στην ίδια εκστρατεία, το έγραψε στα ελληνικά για να μην το διαβάσουν αντίπαλοι.) Ο ελληνικός πολιτισμός είχε εισχωρήσει στην Ευρώπη πολλούς αιώνες πριν μέσω του εποικισμού της Μασσαλίας. Οι αρχαιολόγοι βρίσκουν συνεχώς ελληνικά ευρήματα μέχρι τις εκβολές των ποταμών στις βόρειες θάλασσες. Παραμένει άγνωστο πως μελετούσαν τα αρχαία ελληνικά, εκτός από τα λατινικά, επάνω στα δένδρα από όπου κατέβαιναν περιοδικώς για να τραφούν με βελανίδια, όπως λένε, συνεχώς, οι σύγχρονοι πολιτισμένοι πατριώτες μας που συνθλίβουν τα κεφάλια ανύποπτων κουταβιών. Και όχι μόνο οι αγροίκοι. Γνωστός αρθρογράφος καθηγητής, αναφερόμενος στους Ευρωπαίους της εποχής, γράφει ότι «ετετραπόδιζαν»!

Να λοιπόν πού μετά από πενήντα συναπτά έτη ασχολίας, μελέτης και απόλαυσης του ασύγκριτου έργου του Βάγκνερ «είδα» κάτι που ήταν μπροστά στα μάτια μου τόσα χρόνια και δεν έβλεπα. Το όνομα των Nibelungen είναι ελληνικό! Αρκετό για να επανέλθει η διάθεση.