Γράφει ο Στέλιος Σταυρίδης

Δημοσιεύθηκε στην Εστία στις 21 Σεπτεμβρίου 2011

Police crime scene

Οι αιτίες που η οικονομία και η κοινωνία μας συνεχίζουν να βουλιάζουν ραγδαία είναι δύο:

– Το μεγάλο, σπάταλο και αναποτελεσματικό κράτος, που καταπίνει ασύλληπτους πόρους, δεν παρέχει υπηρεσίες και «δολοφονεί» κάθε δημιουργική και αναπτυξιακή προσπάθεια.

– Η ύπαρξη 350 κλειστών και προστατευόμενων επαγγελμάτων, που λειτουργούν κάτω από συνθήκες προκλητικών προνομίων, αδιανόητου κρατικού παρεμβατισμού (καθορισμός αμοιβών), απίστευτων στρεβλώσεων, «νόμιμης» φοροδιαφυγής και νομικά κατοχυρωμένης και βάρβαρης αφαίμαξης του κοινωνικού συνόλου.

Η Ελλάδα είναι η τελευταία σοβιετικού τύπου οικονομία της Ευρώπης, με ανεκδιήγητη δημόσια διοίκηση και εξωφρενική γραφειοκρατία. Φτάσαμε ως εδώ, διότι επί 37 χρόνια τα δύο κόμματα εξουσίας, χορεύοντας στους καταστροφικούς ρυθμούς της ανεύθυνης και ανεγκέφαλης Αριστεράς, αλλά και κάθε λογής ιδιοτελών κρατιστών, διόγκωσε το κράτος, τον παρεμβατισμό και τον παρασιτισμό. Οι πολιτικοί συστηματικά, χωρίς τσίπα και αίσθημα ευθύνης, είτε διόριζαν αργόμισθους στο δημόσιο, είτε μοίραζαν με τη σέσουλα προνόμια σε κοινωνικές ομάδες και συντεχνίες, υποθηκεύοντας το μέλλον όλων.

Ο λαός συσπειρώθηκε και στρατεύθηκε με απύθμενη βλακεία στα κόμματα, πιστεύοντας σε οράματα και νομίζοντας ότι υπηρετεί ιδεολογίες. Απεδείχθη περίτρανα ότι η ιδεολογία όλων των ελληνικών πολιτικών μορφωμάτων ήταν μια και μοναδική : η ψηφοθηρία, που άριστα υπηρετείται με κρατισμό και προνόμια συντεχνιών. Οι ψηφοθήρες κατήντησαν οργανωμένες και αδίστακτες συμμορίες.

Με φωτεινές εξαιρέσεις μικρών περιόδων στις διακυβερνήσεις Κ. Μητσοτάκη (1992-1993) και Κ. Σημίτη (1997-1998), όλοι οι υπόλοιποι πρωθυπουργοί, υπουργοί, κομματικοί, συνδικαλιστές και …παρατρεχάμενοι, διόγκωσαν το κράτος, τη γραφειοκρατία, απέτρεψαν ζωτικές επενδύσεις και κατέστησαν την οικονομία μας εξαιρετικά κλειστή, μη ανταγωνιστική, άκρως καταναλωτική, μόνο δανειζόμενη, χωρίς παραγωγή, χωρίς ποιότητα, χωρίς αειφορία και χωρίς καμμία απολύτως προοπτική. Με τις σημερινές συνθήκες, η Ελλάδα δεν μπορεί να προσελκύσει κανέναν σοβαρό επενδυτή. Μόνο καιροσκόπους και απατεώνες !

Εάν δεν βρούμε λύση στις δύο πληγές του Φαραώ – το μεγάλος κράτος και την απελευθέρωση των επαγγελμάτων – η Ελλάδα θα χρεωκοπήσει και η κοινωνική αναταραχή θα πάρει ασύλληπτες διαστάσεις. Πως όμως να συβεί αυτό, όταν για κάθε δημόσιο υπάλληλο αντιστοιχούν τουλάχιστον 4 «υποστηρικτές» του (τα μέλη της οικογένειάς του) και για κάθε «προστατευόμενο» επαγγελματία, αντιστοιχούν επίσης 4 άτομα του οικογενειακού του περιβάλλοντος (σύνολο 8 εκατομμύρια Έλληνες) που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα ;

Η πρώτη και απολύτως αναγκαία προϋπόθεση για να μπορέσει μια κοινωνία να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις και τους τεράστιους κινδύνους που η σημερινή κρίση μας επιφυλάσσει, είναι η κοινωνική συνοχή.

Εμείς, επί 37 χρόνια καλλιεργήσαμε αντί κοινωνικής, συντεχνιακή αντίληψη. Έτσι, με πρώτα τραγικά θύματα τους οσονούπω 1.000.000 ανέργους και στη συνέχεια τους συνταξιούχους, τους χαμηλόμισθους, τους ιδιοκτήτες ακινήτων και συντομότατα όλους τους υπολοίπους, όχι μόνο θα καταστραφούμε οικονομικά, αλλά θα «ξεχυθούμε» στους δρόμους, στρεφόμενοι όλοι εναντίον όλων, με «ινστρούχτορες» κυρίως την Αριστερά και τα ΜΜΕ.

Πάρτε παράδειγμα την απελευθέρωση των ταξί. Ενώ δεν υπάρχει κανένα επιχείρημα υπέρ της διατηρήσεως του επαγγέλματος αυτού κλειστού, όλοι λαϊκίζουν και αποπροσανατολίζουν. Φαιδρά επιχειρήματα, διατυπωμένα με περισπούδαστη σοβαρότητα:

«Αφού τα ταξί είναι φθηνά, γιατί να τα απελευθερώσουμε;» λένε κάποιοι. Στην Σοβιετική Ένωση, τα αγαθά και οι υπηρεσίες ήταν πράγματι πολύ φθηνά. Στις προηγμένες οικονομίες όμως χρειάζεσαι (εκτός από τη χαμηλή τιμή) και αφθονία και κυρίως υψηλή ποιότητα. Και φυσικά, κανείς δεν διανοείται να εμποδίσει κανέναν να προσπαθήσει.

Είναι δυνατόν να προστατεύεται από οποιονδήποτε κίνδυνο μείωσης του εισοδήματός του ο ταξιτζής, όταν την ίδια στιγμή ο άνεργος δεν έχει στον ήλιο μοίρα ; «Μηδενίζεται η περιουσία όσων πλήρωσαν μέχρι και 200.000 ευρώ για την άδεια». Εδώ δεν πρόκειται για επένδυση, αλλά για τζόγο. Ήξεραν (από το 1992) ότι η Ελλάδα υποχρεούτο να απελευθερώσει το επάγγελμα. Και τζογάριζαν (μαύρο – κόκκινο) ότι καμμία κυβέρνηση δεν θα το τολμούσε. Την ίδια στιγμή, κάποιος που δούλεψε όλη του τη ζωή, πλήρωσε φόρους, δανείστηκε και αγόρασε ένα κατάστημα αξίας 200.000 ευρώ για να έχει ένα εισόδημα, τώρα με την ύφεση το βλέπει άδειο και κινδυνεύει να το χάσει. Αυτόν ποιος τον προστατεύει ;

Όταν για κάθε φλυτζάνι καφέ που απολαμβάνει ο Έλληνας πολίτης, το κράτος εισπράττει (μέσω ΦΠΑ) 0,30 – 0,60 €, πως είναι δυνατόν να έχουν αλλάξει χέρια την τελευταία δεκαετία 30.000 άδειες ταξί, αξίας 5,5 δις ευρώ και το κράτος να παρακολουθεί αδιάφορο τη συγκεκριμένη φοροαπάτη, διατυμπανίζοντας ταυτόχρονα ότι «η φοροδιαφυγή είναι κοινωνικό έγκλημα» ;

Κοινωνικό έγκλημα και μάλιστα κορυφαίο, είναι πλέον η διατήρηση του μεγάλου κράτους και των κλειστών επαγγελμάτων. Με μισόλογα, υπεκφυγές, αστερίσκους και λοιπά τερτίπια, που τόσο καλά ξέρουν οι πολιτικοί μας, με άθλιους πρωταγωνιστές το βαθύ και παραδοσιακό ΠΑΣΟΚ, η Ελλάδα καθημερινά θα δολοφονείται. Και εμείς θα αερολογούμε…