Γράφει η Maya

Δημοσιεύθηκε στις 29 Αυγούστου 2014

Ron Paul

Κάποιες σκέψεις και συμπεράσματα, με αφορμή το τελευταίο άρθρο του Ron Paul (What have we accomplished in Iraq?), που όμως αφορούν τη συνολικότερη οπτική του γωνία περί εξωτερικής πολιτικής.

Πρώτον. Αναφέρει στην αρχή την περίπτωση της Nayirah, η κατάθεση της οποίας ενώπιον του Κογκρέσου, έπεισε το ίδιο και την αμερικανική κοινή γνώμη για την ανάγκη εισβολής του Ιράκ στον πρώτο πόλεμο του Κόλπου. Και υπενθυμίζει ότι η κοπέλα αποδείχτηκε πως ήταν τελικά η κόρη του πρέσβη του Κουβέιτ στις ΗΠΑ, ενώ προσθέτει πως η ιστορία της «ήταν μη αληθής», συνεπώς η εισβολή των ΗΠΑ βασίστηκε καθαρά σε προπαγάνδα της αμερικάνικης κυβέρνησης. Ακόμα και αν ήταν η κόρη του πρέσβη του Κουβέιτ, αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι το Ιράκ έκανε τα εγκλήματα που περιέγραψε η κοπέλα, αφού είναι γνωστό ότι οι Ιρακινοί στρατιώτες λεηλατούσαν τα νοσοκομεία, έπαιρναν εξοπλισμό από ανθρώπους που ακόμα… τα χρησιμοποιούσαν. Πολλούς από αυτούς ήταν παιδιά, και κάποιοι πέθαναν από αυτή την τακτική. Πέραν από το γεγονός πως το Ιράκ είχε ΟΜΚ, και τα χρησιμοποίησε στο Ιράν και εναντίον δικών του, Κούρδων. Είναι ωστόσο χρήσιμο να θυμάται κανείς πως ο πόλεμος στο Ιράκ έγινε μετά την εισβολή του στο Κουβέιτ. Το Κουβέιτ ζήτησε τη βοήθεια της διεθνούς κοινότητας, της οποίας το μεγαλύτερο μέρος των επιχειρήσεων είχε αναλάβει -φυσικά- η Αμερική.

Δεύτερον. Ισχυρίζεται ότι ο al-Maliki ήταν «puppet». Λίγες σειρές πιο κάτω όμως ισχυρίζεται (και αυτό είναι αλήθεια) πως αρνήθηκε να δώσει νομική αμνηστία στα αμερικανικά στρατεύματα για την περίοδο από το 2012 και μετά. Όμως αυτές οι δύο προτάσεις είναι εντελώς αντιφατικές μεταξύ τους. Διότι η άρνηση ισοδυναμεί με το ότι ο πρώην ηγέτης του Ιράκ ήταν οτιδήποτε άλλο εκτός από αχυράνθρωπος. Είναι μάλλον πιο πιθανό η αλήθεια να βρίσκεται κάπου στη μέση, και δεν είναι τόσο απλοϊκή όσο θα ήθελε ο γιατρός. Τα καθεστώτα στη Μέση Ανατολή διέπονται από μία δική τους λογική, και ακόμα και οι ηγέτες που έχουν τη στήριξη των ΗΠΑ, δεν ταυτίζονται πλήρως μαζί τους. Το είδαμε στο Αφγανιστάν, και το είδαμε και στο Ιράκ. Όταν ο Στρατηγός Petraeus ζήτησε από το Nouri al-Maliki να αφήσει τον αμερικάνικο στρατό να μείνει εκεί, αρνήθηκε, κάνοντας ένα μοιραίο λάθος όχι μόνο για τη δική του θητεία αλλά και για την ανέλιξη της ISIS στη χώρα. Όμως δεν ήταν το μόνο λάθος που έκανε. (Εδώ μπορεί να διαβάσει κανείς άλλα 9, τα περισσότερα εκ των οποίων αν όχι όλα έχουν τις ρίζες στους στην παραδοσιακή κόντρα ανάμεσα στη σουνιτική και σιιτική πτέρυγα του Ισλάμ)

Τρίτον. Έχει δίκιο να τονίζει ότι η κυβέρνηση Obama δεν είχε θελήσει να κάνει τίποτα όταν ανάλογοι διωγμοί υφίσταντο και οι χριστιανοί του Ιράκ. Ωστόσο, το «τερματίζει» όταν παραλληλίζει αυτή την κατάσταση με τον θάνατο των Παλαιστινίων, και τον θάνατο των ρωσόφωνων στην Ουκρανία. Πιθανότατα ξεχνάει ότι η Ρωσία πρώτη εισέβαλε σε ξένη, κυρίαρχη και ανεξάρτητη χώρα, και μαζί με αυτό ξεχνάει και τα εγκλήματα που εγκαινίασε με αυτή της την κίνηση. Επίσης ξεχνάει, ότι το Ισραήλ όταν είναι να βομβαρδίσει στέλνει από μηνύματα στα τηλέφωνα μέχρι φυλλάδια. Άρα οι θάνατοι ίσως να μην βαραίνουν εκείνο αποκλειστικά, αλλά η ρίζα του προβλήματος να εντοπίζεται κάπου αλλού, όπως για παράδειγμα στο ότι οι Παλαιστίνιοι ξοδεύουν τα εκατομμύρια που λαμβάνουν (και από τις ΗΠΑ, τα οποία ωστόσο ο Ron Paul υπερψηφίζει, κόντρα στα όσα διακηρύσσει περί χρηματοδότησης σε άλλες χώρες) στην τρομοκρατία, και όχι στο να φτιάξουν καταφύγια, όπως έχει κάνει το Ισραήλ. Ή ότι χρησιμοποιούν σπίτια, νοσοκομεία και σχολεία ως κέντρα διαχείρισης επιχειρήσεων.

Οι παραπάνω σκέψεις επαναφέρουν το γνωστό ερώτημα: Τι ακριβώς προτείνει ο Ron Paul;

Αρχικά επιθυμεί, ότι παρόλο που όπως ο ίδιος λέει η ISIS είναι δημιούργημα των ΗΠΑ αφού εκπαιδεύονται (κατά το πάλαι ποτέ πάγιο σύνθημα των σοβιετικών) από τη CIA (και είναι μάλλον πολυτέλεια να ζητήσει κανείς απόδειξη για αυτά του τα λεγόμενα), να σηκωθούν και να φύγουν και να μην ασχολούνται. Με πιο απλά λόγια, έκαναν δηλαδή μια τεράστια ζημιά, αλλά δεν έχουν κανένα ηθικό ούτε άλλης φύσεως χρέος να τη διορθώσουν.

Και στη συνέχεια, επαναλαμβάνει πως οι ΗΠΑ δεν πρέπει να ανακατεύονται πουθενά. Στον σύγχρονο κόσμο ωστόσο κάποιος θα μπορούσε να αντιτείνει ότι ο απομονωτισμός δεν είναι μόνο αναχρονιστικός αλλά είναι και επικίνδυνος. Διότι αν δεν νιώθεις την ανάγκη να υπερασπιστείς ένα ή εκατοντάδες παιδιά που αποκεφαλίζονται, με την ανάλογη λογική και του Rothbard ο οποίος υποστήριζε ότι οι γονείς έχουν κάθε δικαίωμα να αφήσουν το παιδί τους να ψοφήσει της πείνας, καθώς δεν δεσμεύονται από κανενός είδους υποχρέωσης απέναντί του αφού πρόκειται για ανεξάρτητα άτομα, δεν μπορείς να αγνοήσεις με την ίδια ελαφρότητα τον προσωπικό κίνδυνο. Η al-Qaeda μπροστά στην ISIS θεωρείται γυμνασιόπαιδο, σύμφωνα με ειδικούς και αναλυτές. Και αν σε βρήκε η α’ γυμνασίου ήδη μία φορά, είναι εξαιρετικά πιθανό ότι θα σε βρει και το πρώτο έτος πανεπιστημίου. Άλλωστε με μια ρητορική που έρχεται να αναπληρώσει τον κηρυγμένο πόλεμο της μαρξιστικής αριστεράς η οποία έδρασε μέσα από τις τρομοκρατικές οργανώσεις στη Δύση, αλλά εξέπνευσε μετά την πτώση του Τείχους (με εξαίρεση ίσως την Ελλάδα), η Τζιχάντ ήρθε να παραλάβει την ίδια σκυτάλη, πραγματοποιώντας το πρώτο χτύπημα δύο χρόνια μετά τα γεγονότα του Βερολίνου, το 1993, στους Πύργους του «καπιταλισμού, του σιωνισμού, και λοιπών εχθρών» των επαναστατών. Η ISIS δεν είναι τοπικό φαινόμενο.

Πάντως τα δύο μέτρα και σταθμά του γιατρού συνεχίζουν να παραμένουν εξόφθαλμα. Κατηγορεί τον al-Maliki ως μαριονέτα, και τις ΗΠΑ για παρέμβαση στον άλλο κόσμο, ενώ την ίδια ώρα θεωρεί ότι ο πρόεδρος Putin έχει κάθε δικαίωμα να κάνει ό,τι θέλει, όπως το να τοποθετεί και εκείνος δικούς του ανθρώπους σε ξένες κυβερνήσεις και να εισβάλλει σε ξένες χώρες. Είναι σαν να λέει δηλαδή: εγώ δεν θέλω να δέρνω τη γυναίκα μου και να την προσβάλω με τη συμπεριφορά μου, αν όμως θέλει κάποιος άλλος να το κάνει, το θεωρώ οκ. Τόσο οκ, που κατά πάσα πιθανότητα θα βγω και στο δικό τους κανάλι προπαγάνδας να μιλήσω για τα του οίκου μου με πολύ άσχημο τρόπο, επαινώντας εμμέσως πλην σαφώς τα δικά τους κατορθώματα, κάτι που σε κάποιον κακοπροαίρετο θα μπορούσε δικαιωματικά να κινήσει διάφορες υποψίες…