Κύριο άρθρο εφημερίδας Εστία στις 18 Οκτωβρίου 2014 

Samaras Vs Tsipras

Ἐπαναλαμβάνεται κατά γράμμα τό μοιραῖο 2009

 

Ἡ Κυβέρνησις διέπραξε τίς τελευταῖες ἡμέρες σοβαρά λάθη, ὡς πρός τά μηνύματα πού ἔστειλε στίς ἀγορές. Ἔσπευσε νά δηλώση ὅτι ἡ χώρα στέκεται στά πόδια της, ὅτι δέν χρειάζεται ἄλλα μνημόνια καί ὅτι θά ἀποχωρήση ἀπό τό Διεθνές Νομισματικό Ταμεῖο. Ὅμως τήν ἴδια στιγμή ζητεῖ τήν ἀναδιαπραγμάτευση τοῦ δημοσίου χρέους. Ἄραγε πῶς συμβιβάζονται αὐτά; Ποιά εὐρωπαϊκή χώρα θά ἀποδεχθῆ νά ἀπομειώση ἤ νά ἁπαλύνη τό πρός αὐτήν ἑλληνικό χρέος, ὅταν ἡ ἑλληνική Κυβέρνησις ἀναγγέλη τήν ἔξοδο ἀπό τό μνημόνιο καί ἡ ἀξιωματική Ἀντιπολίτευσις προαναγγέλη πομπωδῶς ὅτι ὅταν ἔλθη στήν ἐξουσία θά καταργήση ὅλες τίς μνημονιακές διατάξεις;

Κλονίζεται ἡ ἐμπιστοσύνη 

Τό ἀποτέλεσμα ἦταν νά ἐκτιναχθοῦν στά ὕψη τά ἐπιτόκια τῶν ἑλληνικῶν ὁμολόγων καί νά καταρρεύσουν –παρά τήν χθεσινή ἀνάκαμψη– οἱ τιμές στό Χρηματιστήριο. Και παρά τήν ἐκ τῶν ὑστέρων προσπάθεια τῆς Κυβερνήσεως νά καθησυχάση τίς ἀγορές, μέ νεώτερες δηλώσεις πού συνοδεύθηκαν καί ἀπό διαβεβαιώσεις κορυφαίων παραγόντων τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως περί στηρίξεως τῆς Ἑλλάδος, οἱ ἀγορές δέν ἀστειεύονται. Τό ἀπέδειξαν αὐτό καί το 2010. Ἅπαξ καί ἀρχίση ὁ κατήφορος –ἤ ὁ ἀνήφορος τῶν ἐπιτοκίων– αὐτός δύσκολα ἀναστρέφεται. Οἱ ἀγορές εἶναι ψυχολογία, ἐμπιστοσύνη καί προσδοκίες. Ὅταν ἡ ψυχολογία μεταστραφῆ ἀρνητικά, τό κλίμα ἐμπιστοσύνης κλονισθῆ καί οἱ προσδοκίες δέν εἶναι θετικές, καμμία δήλωσις στηρίξεως δέν μπορεῖ νά ἐπαναφέρη τά πράγματα ἐκεῖ πού ἦταν. Τό κακό ἔχει ἐπέλθει ἀνεπιστρεπτί.

Ὅμως αὐτό πού ἔχει σημασία γιά τό μέλλον εἶναι ὁ λόγος πού διέπραξε ἡ Κυβέρνησις ἕνα τόσο σοβαρό λάθος. Ἄραγε γιατί βιάσθηκε ὁ Πρωθυπουργός νά ἐξαγγείλη πράγματα πού δέν θά εἰσπράττοντο θετικά ἀπό τίς ἀγορές;

Τήν ἀπάντηση τήν γνωρίζουμε ὅλοι: Ἡ πίεσις τοῦ Σύριζα καί τό ἐνδεχόμενο προώρου διαλύσεως τῆς Βουλῆς κατά τήν προεδρική ἐκλογή. Αὐτή εἶναι ἡ αἰτία πού βιάσθηκε ὁ κ. Σαμαρᾶς νά πῆ ὅσα κανονικά θά ἔλεγε μετά τό τρίτο ἔτος τῆς πρωθυπουργικῆς του θητείας καί ἀφοῦ ἡ κατάστασις τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας θά εἶχε βελτιωθῆ πολύ περισσότερο. Ἄν δέν ὑφίστατο ἡ πολιτική πίεσις πού προκαλεῖ ἡ προεδρική ἐκλογή τοῦ προσεχοῦς Φεβρουαρίου καί ὁ κίνδυνος προσφυγῆς σέ πρόωρες ἐκλογές, δέν θά ὑπῆρχε κανένας λόγος νά λέγονται ἤ νά γίνονται πράγματα πού μπορεῖ νά κλονίσουν τήν ἐμπιστοσύνη τῶν ἀγορῶν.

Ἡ πολιτική διελκυστίνδα προκαλεῖ τόν οἰκονομικό ὄλεθρο. Αὐτή εἶναι ἡ πραγματικότης στήν χώρα μας, καί τήν βιώσαμε μέ τόν πλέον τραγικό τρόπο τήν τελευταία πενταετία. Τώρα ἐπαναλαμβάνεται ὅ,τι συνέβη τό φθινόπωρο τοῦ 2009, μέ ἐξοργιστικά πανομοιότυπο τρόπο. Τότε τό κόμμα τῆς ἀξιωματικῆς Ἀντιπολιτεύσεως εἶχε κερδίσει τίς εὐρωεκλογές τοῦ Ἰουνίου –ἐφέτος ἔγιναν τόν Μάϊο– μέ διαφορά 4,5 μονάδων. Ἀπό τό ἴδιο βράδυ τῆς νίκης του, ὁ Γ. Παπανδρέου ἄρχισε να ζητῆ τήν διενέργεια βουλευτικῶν ἐκλογῶν. Καί στήν συνέχεια ἀπείλησε ὅτι ἄν ἡ Κυβέρνησις Καραμανλῆ δέν ἐνέδιδε, θά τήν ἔρριχνε ἐκεῖνος κατά τήν προεδρική ἐκλογή τόν Φεβρουάριο τοῦ 2010, στό μέσον τῆς θητείας της. Παράλληλα, δημιούργησε ἕνα ἀσφυκτικό πολιτικό κλίμα πού καθιστοῦσε σχεδόν ἀδύνατη τήν διακυβέρνηση τοῦ τόπου. Ὁπότε οὐσιαστικῶς ὑπεχρέωσε τόν κ. Καραμανλῆ νά προσφύγη σέ ἐκλογές, οἱ ὁποῖες ὑπῆρξαν μοιραῖες γιά τήν οἰκονομία.

Τά ἴδια ἀκριβῶς πράττει τώρα ὁ νῦν ἀρχηγός τῆς ἀξιωματικῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Μάλιστα σήμερα ἡ κοινοβουλευτική δύναμις τοῦ Σύριζα ἀνέρχεται σέ μόλις 71 ἕδρες. Ἔτσι, τό κόμμα αὐτό μετέρχεται ἀκόμη καί ἀθέμιτα μέσα, περιλαμβανομένης τῆς τρομοκρατήσεως ἀνεξαρτήτων βουλευτῶν, προκειμένου νά διασφαλισθῆ ὅτι 121 βουλευτές θά καταψηφίσουν τήν ὅποια προεδρική ὑποψηφιότητα. Ἀλλά αὐτό πού ἔχει σημασία σέ ὅλη αὐτή τήν διελκυστίνδα εἶναι ἡ ζημιά πού προκαλεῖται στήν οἰκονομία. Ὅπως οἱ πολιτικές ἐξελίξεις τοῦ 2009 ὁδήγησαν σέ δημοσιονομικό ἀδιέξοδο καί στήν προσφυγή τῆς χώρας στόν Εὐρωπαϊκό Μηχανισμό Στηρίξεως καί τό Διεθνές Νομισματικό Ταμεῖο, ἔτσι καί τώρα οἱ διαφαινόμενες πολιτικές ἐξελίξεις θά ὁδηγήσουν σέ νέα οἰκονομική καταστροφή, πού αὐτή τήν φορά θά εἶναι ἀνεπανόρθωτη.

Ἀπερίγραπτη ἀνευθυνότης

 Ἡ ἀνευθυνότης τῶν πολιτικῶν μας εἶναι ἀπερίγραπτη. Προκειμένου ἡ ἑκάστοτε Ἀντιπολίτευσις νά ἐπισπεύση –καί διασφαλίση– τήν ἄνοδό της στήν ἐξουσία, δέν διστάζει νά θυσιάση τά πάντα. Ἀδιαφορεῖ πλήρως γιά τό τί θά παραλάβη. Δέν τῆς καίγεται καρφί γιά τό γεγονός ὅτι ἡ ἴδια ἡ διαδικασία τῆς προώρου προσφυγῆς στίς κάλπες καί ἡ ἀναστάτωσις πού προκαλεῖ, ἔχει τεράστιο κόστος γιά την οἰκονομία. Τό 2009 τό κόστος αὐτό ἦταν ἀρχικῶς δημοσιονομικό, μετετράπη σέ ἀδυναμία δανεισμοῦ τῆς χώρας και ἐπεξετάθη σέ πρωτοφανοῦς ἐκτάσεως ὕφεση, ἡ ὁποία ἔπληξε τό σύνολο τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας. Ἐφέτος οἱ συνέπειες τῆς πολιτικῆς ἀναστατώσεως θά εἶναι ἀκόμη χειρότερες. Διότι τήν στιγμή πού ἡ οἰκονομία πάει να ὀρθοποδήση, ὕστερα ἀπό μία πενταετία θυσιῶν τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, ὅλα θά ἐπανέλθουν διά μιᾶς στό μηδέν!

Ἡ «Ἑστία» ἐπιμένει στήν ἀνάγκη ἐθνικῆς συνεννοήσεως. Ὁ Πρωθυπουργός νά καλέση στό Μέγαρο Μαξίμου τόν ἀρχηγό τῆς ἀξιωματικῆς Ἀντιπολιτεύσεως καί νά ἐπιδιώξη τήν ἀπό κοινοῦ ἀντιμετώπιση τουλάχιστον κάποιων στοιχειωδῶν θεμάτων. Δέν νοεῖται ἡ οἰκονομία νά κλονίζεται καί οἱ πολιτικοί μας ἡγέτες νά ἀλληλοκατηγοροῦνται, ἀφήνοντας τά πράγματα νά χειροτερεύουν. Δεν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι αὐτός πού ἐπιζητεῖ τήν πόλωση εἶναι ὁ κ. Τσίπρας. Ἀλλά αὐτό δέν ἀπαλλάσσει τόν κ. Σαμαρᾶ ἀπό τήν ὑποχρέωση νά ἐπιδιώξη τήν συνεννόηση. Ἡ πολιτική διελκυστίνδα πρέπει μέ κάθε τρόπο νά τερματισθῆ. Ἄλλως ἡ οἰκονομία θά ὁδηγηθῆ στόν ὄλεθρο.