Εφημερίδα Εστία στις 27 Οκτωβρίου 2015

ENFIA

Τό Σύνταγμα στό ἄρθρο 17 ὁρίζει:

Ἡ ἰδιοκτησία τελεῖ ὑπό τήν προστασία τοῦ Κράτους, τά δικαιώματα ὅμως πού ἀπορρέουν ἀπό αὐτή δέν μποροῦν νά ἀσκοῦνται σέ βάρος τοῦ γενικοῦ συμφέροντος. 

– Κανένας δέν στερεῖται τήν ἰδιοκτησία του, παρά μόνο γιά δημόσια ὠφέλεια πού ἔχει ἀποδειχθεῖ μέ τον προσήκοντα τρόπο, ὅταν καί ὅπως ὁ νόμος ὁρίζει, και πάντοτε ἀφοῦ προηγηθεῖ πλήρης ἀποζημίωση, πού να ἀνταποκρίνεται στήν ἀξία τοῦ ἀπαλλοτριουμένου.

Δηλαδή αὐτό πού λέει τό Σύνταγμα εἶναι πώς τό κράτος δέν ἐπιτρέπεται νά ἀποστερεῖ τούς πολίτες ἀπό την ἰδιοκτησία τους.Καί ἄν πρέπει νά τό κάνει κατ’ ἐξαίρεση, γιά λόγους εὐρύτερου δημοσίου συμφέροντος, ὑποχρεοῦται νά τούς καταβάλει ἀποζημίωση ἡ ὁποία νά ἀντιστοιχεῖ στήν πραγματική ἀξία τῆς ἰδιοκτησίας πού τούς ἀποστερεῖ. Κάθε ἄλλη διαδικασία περιορισμοῦ τῆς ἰδιοκτησίας τῶν πολιτῶν εἶναι παράνομη.

Ἐφέτος, λοιπόν, εἶναι τό ἕκτο συνεχόμενο ἔτος κατά τό ὁποῖο οἱ ἰδιοκτῆτες ἀκινήτων καλοῦνται να πληρώσουν ἕναν φόρο πού ἰσοδυναμεῖ μέ δήμευση τμήματος τῆς ἰδιοκτησίας τους. Καί τοῦτο γιά ἕναν πολύ συγκεκριμένο λόγο: Μετά τό 2009 οἱ ἐμπορικές ἀξίες στήν χώρα μας κατέρρευσαν. Ὅμως ὁ ΦΑΠ και τώρα ὁ ΕΝΦΙΑ ὑπολογίζονται – παρανόμως – ἐπί τῶν ἀντικειμενικῶν ἀξιῶν τῶν ἀκινήτων πού εἶχαν διαμορφωθεῖ τό ἔτος 2007.

Ἔτσι, οἱ ἰδιοκτῆτες ἀκινήτων καλοῦνται τώρα, ἐν ἔτει 2015, νά καταβάλουν τόν ΕΝΦΙΑ, κυρίως δέ τον συμπληρωματικό φόρο πού ὑπολογίζεται προσθετικά ἀναλόγως τοῦ ὕψους τῆς συνολικῆς ἀκινήτου περιουσίας τους, ἐπί τῆ βάσει δῆθεν «ἀντικειμενικῶν» ἀξιῶν πού μπορεῖ νά εἶναι διπλάσιες ἤ καί τριπλάσιες τῶν πραγματικῶν.

Πολλοί ἰδιοκτῆτες ἀδυνατοῦν νά καταβάλουν τά ποσά πού τούς βεβαιώνονται καί ἀναγκάζονται νά ἐκποιήσουν ἀκίνητα σέ τιμές πολύ χαμηλότερες ἐκείνων ἐπί τῶν ὁποίων τούς φορολογεῖ τό κράτος.

Ἡ παραβίασις τούς Συντάγματος εἶναι κραυγαλέα. Τό κράτος, ἐνῶ ὑποχρεοῦται νά προστατεύει τήν ἰδιοκτησία τῶν πολιτῶν, μέ τήν ἀπίστευτη αὐτή φορολογία τούς ἐξαναγκάζει νά χάσουν τμῆμα τῆς περιουσίας τους. Καί μάλιστα τό πράττει κατά τρόπο ὑποχθόνιο.

Διότι ἡ ἐξωφρενική καί παράνομη αὐτή φορολογία τῶν ἀκινήτων ὁδηγεῖ σέ διαρκῆ πτώση τῆς ἐμπορικῆς ἀξίας τους. Ὑπό τέτοιες συνθῆκες ὅλοι προσπαθοῦν νά πουλήσουν καί ἐλάχιστοι ἀγοράζουν, ὁπότε ἡ κτηματαγορά καταρρέει.

Ἐκτός ἀπό τό Σύνταγμα ὅμως, παραβιάζεται καί ὁ Νόμος (1882/90) πού ὁρίζει πῶς ἀναπροσαρμόζονται οἱ ἀντικειμενικές ἀξίες. Ἰδού τί ἀναφέρει:

Οἱ τιμές ἐκκίνησης αὐξάνονται ἤ μειώνονται ποσοστιαῖα, ἀνάλογα μέ τούς παράγοντες πού ἐπηρεάζουν αὐξητικά ἤ μειωτικά τήν ἀξία τῶν ἀκινήτων. Οἱ τιμές ἀναπροσαρμόζονται τό βραδύτερο ἀνά διετία.

Μέ ἄλλα λόγια, ὁ τρόπος ὑπολογισμοῦ τοῦ ΕΝΦΙΑ τόν ὁποῖο καλοῦνται νά καταβάλουν καί ἐφέτος οἱ ἰδιοκτῆτες ἀκινήτων εἶναι παράνομος. Ὅμως οὐδείς συγκινεῖται γιά τήν κατάφωρη παραβίαση τοῦ Νόμου καί τήν ἐπιτελούμενη δήμευση τῆς ἰδιοκτησίας.

 

 

Ζ.