Γράφει ο Ιάσων

Δημοσιεύθηκε στο zougla.gr στις 15 Φεβρουαρίου 2016

αεροπαγιτικα 1η σελις

Το 1644 ο Άγγλος ποιητής και ιστορικός John Milton, ο πλέον διακεκριμένος συγγραφεύς μετά τον William Shakespeare, δημοσίευσε τα «ΑΕΡΟΠΑΓΙΤΙΚΑ». Την αρχαιότερη ίσως ομιλία για την ελευθερία του τύπου. Μια έκκληση στο κοινοβούλιο της Αγγλίας να ακυρωθεί το διάταγμα («αδείας δημοσιεύσεως») που εγκαθίδρυε τον κυβερνητικό έλεγχο και την λογοκρισία των βιβλίων προκειμένου να εκκριθεί η άδεια δημοσιεύσεως των. Στο εξώφυλλο του φυλλαδίου του είχε τυπωθεί το εξής απόσπασμα από τις ικέτιδες του Ευριπίδη:

 τοὐλεύθερον δ᾽ ἐκεῖνο· «τίς θέλει πόλει

χρηστόν τι βούλευμ᾽ ἐς μέσον φέρειν ἔχων;»

καὶ ταῦθ᾽ ὁ χρῄζων λαμπρός ἐσθ᾽, ὁ μὴ θέλων

σιγᾷ. τί τούτων ἔστ᾽ ἰσαίτερον πόλει

Ενώ η διάσημη φράση του John Milton «Αφήστε την Αλήθεια και το Ψεύδος να αναμετρηθούν. Η διάψευσις της είναι η καλλίτερη και η πιο σίγουρη καταστολή του ψεύδους» αποτελεί τον φόβο των οπαδών του ολoκληρωτισμού που προσπαθούν να φιμώσουν την πολυφωνία, ακριβώς για αυτό τον λόγο..

Πολύ αργότερα το 1835 στο κλασικό σύγγραμμα “Democracy in America”, ο Αlexis Tocqueville στο κεφάλαιο  με τίτλο «Οι Οργανώσεις και ο Τύπος» αναφέρεται στην λειτουργία του τύπου, ως συνδετικού ιστού μεταξύ των πολιτών. Xωρίς την ύπαρξη του οποίου θα είχαν αποξενωθεί στις ασχολίες τους, λόγω της ισονομίας. Δηλαδή κατά τον Tocqueville  οι εφημερίδες κατείχαν τότε την θέση που σήμερα εκπληρούν  οι τηλεοπτικοί σταθμοί στην επικοινωνία. «Όταν οι άνθρωποι πάψουν να συνδέονται με σταθερούς και βιώσιμούς δεσμούς, δεν είναι εύκολο να επικρατήσει μεταξύ των περισσοτέρων κοινή δράση. Ενώ αυτή η συνεργασία μπορεί να επιτευχθεί μέσω του τύπου, εφόσον μόνον ο τύπος μπορεί να διοχετεύσει την ίδια σκέψη την ίδια στιγμή σε 1.000 μυαλά». Δηλαδή ο τύπος, τα μέσα ενημερώσεως κατ αυτήν την θεώρηση έχουν μια «ακτιβιστική» κινητοποιούσα λειτουργία των πολιτών προς ένα κοινό σκοπό..

Όμως κυρίως ο τύπος – τα μέσα ενημερώσεως σε μια δημοκρατία, όπου οι πολίτες καθορίζουν τις γενικές αρχές της εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής ψηφίζοντας  τα ποικίλα προγράμματα των υποψηφίων, ενημερώνουν  τους εκλογείς για την διεθνή και εσωτερική κατάσταση ώστε να υποστηρίξουν εκείνους τους υποψηφίους και εκείνα τα προγράμματα που τους ενδιαφέρουν. Άλλως, αν οι πολίτες λάβουν τις αποφάσεις τους στηριζόμενοι σε ψευδείς πληροφορίες, τότε οδηγούνται στην καταστροφή.

Βεβαίως οι δημοσιογράφοι, τα μέσα ενημερώσεως, πολλές φορές σκοπίμως συγχέουν την ελευθερία της απόψεως και του σχολιασμού με την έκφραση της αλήθειας.. Την γνώμη με την πληροφορία.. Ενώ το καθήκον του τύπου είναι να διερευνήσει, να αποκτήσει την γνώση της πληροφορίας και να την διανείμει όχι την άποψη του δημοσιογράφου,  αλλά πρωτίστως την πληροφορία. Έτσι συνήθως στην πράξη ο «πλουραλισμός» καταλήγει  σε μια πολυφωνική μονοφωνία. Δηλαδή η πληροφορία να «κοσκινίζεται», να διαγράφονται ορισμένα ενοχλητικά γεγονότα ώστε να επιτυγχάνεται η νόθευση της γνώμης και ο σχηματισμός εσφαλμένης ανακριβούς πληροφορίας (π.χ. για την εγκληματική δράση του ΚΚΕ στα Δεκεμβριανά 1944, οι δολοφονίες χιλιάδων αθώων, οι όμηροι των κομμουνιστών, εν συνεχεία η αγιοποίηση των δολοφόνων, η αναγόρευση του Βελουχιώτη και του Φλωράκη σε «εθνικούς ήρωες» μερικά από τα καραμπινάτα παραδείγματα της συνεισφοράς στην αποπλάνηση της από-πληροφορήσεως από την πλειοψηφία των ελληνικών μέσων ενημερώσεως, με ελάχιστες εξαιρέσεις τα χρόνια της μεταπολιτεύσεως).

Κατ αυτόν τον τρόπον στην Ελλάδα υπάρχει ηθελημένη ή μη άγνοια, δηλαδή ανεστραμμένη «γνώση» στοιχειωδών γεγονότων Π.χ. ότι απέτυχε ο κρατισμός. Ότι η οικονομία είναι σιδηροδέσμια στο αναπηρικό καρεκλάκι του Δημοσίου. Ότι η ιδιωτική περιουσία δεν προστατεύεται αλλά διώκεται. Ότι, εν κατακλείδι, το μνημόνιο των μεταρρυθμίσεων που διατυπώνονται εκστομίζονται – και των νόμων που ψηφίζονται – αλλά δεν εφαρμόζονται, θα βοηθούσε την σταδιακή απελευθέρωση της οικονομίας  από τον πυθωνικό κρατισμό, αλλά είναι το βαθύ κράτος που επιβάλλει αυτή την φορολογική καταδυνάστευση για να συντηρηθούν οι κρατικοδίαιτοι και οι συντεχνίες είναι για τους νέο-Έλληνες, ασύλληπτη έννοια, ως τα βαρυτικά κύματα.. Πέραν και μακράν της νοήσεως των, επικρατεί η πλήρης διαστρέβλωση για την όποια, πόσο υπερήφανοι μπορούν να είναι οι μονοπωλητές της «πληροφορίας». Όλες οι δημοσκοπήσεις για το τι πιστεύουν οι Έλληνες συγκλίνει στο γεγονός  ότι οι νεοέλληνες νηπιόθεν έχουν «πεισθεί» ότι αυτό που υφιστάμεθα δεν είναι κρατισμός και αποτέλεσμα του κρατισμού αλλά της ελεύθερης οικονομίας που ποτέ δεν είχαμε..

 Φιλότιμοι οι επιστήμονες και καθηγητές των μέσων ενημερώσεως  στην Ελλάδα  έχουν συνδράμει τα μέγιστα για την παραπλάνηση των Ελλήνων και την άσκηση πιέσεως στους πολιτικούς με έρεισμα την κατ επίφαση  «κοινή»  γνώμη που εκείνοι επιμελώς διαμορφώνουν. Την αριστερή αντίληψη του «πολιτικά ορθού» περί παντός επιστητού. Το τραγικό κωμικό αντιφατικό εξωπραγματικό αποτέλεσμα των διαδοχικών εκλογικών αναμετρήσεων το αποδεικνύει.

Βεβαίως τον περασμένο χρόνο ( 2015) μετά την εκλογική επικράτηση  του συνονθυλεύματος  μιας  βουλής/κυβερνήσεως πρωτοφανούς γελοιότητος και σαφούς ολοκληρωτικού βηματισμού, πολλά μέσα ενημερώσεως διαβλέποντες τους κίνδυνους που στο παρελθόν θεωρούσαν ανυπάρκτους σημείωσαν μια σαφή στροφή στην παρουσίαση των τρεχουσών ειδήσεων και πληροφορίας που προσεγγίζει την αντικειμενική = αληθή ενημέρωση. Όμως το κακό έχει επιτελεσθεί. Η αριστερή πολιτική αντίληψη της «ορθοδοξίας» έχει διαποτίσει μέχρι μυελού οστών τον ελληνικό λαό και η εσφαλμένη αυτή αντίληψη θέλει χρόνο γενών για να εκριζωθεί και να εμπεδωθεί η αλήθεια..

Όπως διερωτάται και ο αείμνηστος J.F. Revel: «Ποιόν άλλον σκοπό εξυπηρετούν ο τύπος και τα μέσα ενημερώσεως στην δημοκρατία από το να θέτουν στην διάθεση των πολιτών πληροφορίες χωρίς τις οποίες ούτε να αποφασίσουν συνετά μπορούν ούτε να εκλέξουν και να κρίνουν εκείνους που θα τους κυβερνήσουν;»

Όμως στους νεοέλληνες επίσης έχει εμπεδωθεί εσφαλμένως  ότι η όποια απόφαση βουλής/συνελεύσεως υπερψηφισθεί, αυτή είναι de facto σωστή, σεβαστή, προπαντός δε δημοκρατική, διότι εκφράζει την στιγμιαία θέληση των πολλών. Ουδέν αναληθέστερον, όταν η απόφαση της όποιας βουλής δεν είναι de jure δηλαδή σύννομος αλλά παράνομη, όπως εν τω προκειμένω η επιδιωκόμενη φίμωση των μέσων με τον νέο-γκαιμπελίσκο νόμο περί 4 καναλιών (!!!) που θα δημοπρατήσει ο νέος τσάρος των μέσων προκειμένου και δια νόμου (!!) να μην υφίσταται άλλη άποψη πλην εκείνης της ορθοδοξίας των ντροπαλών νοσταλγών του σταλινισμού.

Όπως ο George Orwell είπε στην ομιλία της ενώσεως P.E.N., για την τριακοσιοστή επέτειο της προαναφερθείσης ομιλίας του John Milton: «Η άποψη του ολοκληρωτισμού για την ιστορία είναι ότι η ιστορία είναι κάτι που δημιουργείται παρά μαθαίνεται..» Και για την επίτευξη αυτής της ιδεοληπτικής ψυχωτικής εμμονής οι σημερινοί εκπρόσωποι του ολοκληρωτισμού που εξέλεξε ο ελληνικός λαός, δεν έχουν ενδοιασμούς, αιδώ, τύψεις, ή αυτοσυγκράτηση. Κάθε μέρα που περνά σε κάθε τους ενέργεια φαίνεται ότι είναι έτοιμοι για όλα. Πρωτίστως δε να εξαλείψουν την λογική..

«Διότι αυτός που σκοτώνει ένα άνθρωπο. Σκοτώνει ένα λογικό πλάσμα. Αλλά εκείνος που σκοτώνει ένα βιβλίο σκοτώνει την ίδια την λογική»  John Milton

 

 

Αναφορές

 

1. Euripides Trag.: Supplices: Line 438

οὐλεύθερον δ’ ἐκεῖνο· Τίς θέλει πόλει

χρηστόν τι βούλευμ’ ἐς μέσον φέρειν ἔχων;

καὶ ταῦθ’ ὁ χρήιζων λαμπρός ἐσθ’, ὁ μὴ θέλων

σιγᾶι. τί τούτων ἔστ’ ἰσαίτερον πόλει;

 

Και ελευθερία σημαίνει: «ποιος επιθυμεί στην πόλη χρήσιμη πρόταση ενώπιον όλων να φέρει αν έχει;». Και τότε ο προσφέρων δοξάζεται , ενώ εκείνος που δεν θέλει σιωπά. Υπάρχει για την πόλη κάτι πιο ίσο από αυτό;

 

2. Η ομιλία του Orwell στην ένωση PEN

3. H ομιλία του John Milton

4. Alexis Tocqueville, Chapter VI: Of The Relation Between Public Associations And Newspapers

5. «The Flight from the truth» Jean François Revel – Chapter 10, The adulterine Power

 

 

Πηγή: zougla.gr