Image

του Μπάμπη Παπαδημητρίου

Υπάρχει μια σοβαρή παρεξήγηση. Λέμε, σωστά, πως η περικοπή μισθών, συντάξεων και άλλων εισοδημάτων οδηγεί σε μείωση της κατανάλωσης. Και συμπληρώνουμε πως αυτό οδηγεί στην ύφεση. Αν απλώς το λέγαμε ως διατύπωση ενός κανόνα στην οικονομία, κανείς δεν θα τολμούσε να διαφωνήσει.

Κάποιοι όμως σπεύδουν να συμπληρώσουν τη διατύπωση του κανόνα με το χαρακτηριστικό «ακόμη και ένας πρωτοετής φοιτητής των οικονομικών γνωρίζει…», εννοώντας ότι οι τεχνοκράτες της τρόικας δεν… γνωρίζουν. Αν μάλιστα ο/η σχολιαστής θέλει να προσδώσει μια κάποια τσαχπινιά, χρωματίζει την περιφρόνηση με το υπονοούμενο περί «κρυφών κινήτρων, που προφανώς έχουν οι εντολείς των τεχνοκρατών.

Ομολογώ δημοσίως ότι εμένα όλα αυτά με μπερδεύουν. Ακόμη και ο εξαιρετικός Πολ Κρούγκμαν με μπερδεύει. Ομως, ο εξαιρετικός αρθρογράφος δικαιολογείται αφού υποστηρίζει οτιδήποτε εξυπηρετεί την επανεκλογή του προέδρου Ομπάμα.

Πράγματι, σε μια κλειστή οικονομία είναι πρακτικώς εφικτό να αυξάνεται η ποσότητα των χρηματικών μέσων σε περίοδο ύφεσης χωρίς να ανησυχούν ότι ο πληθωρισμός θα βγει εκτός ελέγχου. Ο Μπεν Μπερνάνκι και η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ τροφοδοτούν την αμερικανική οικονομία, αφού υπάρχει η κατά πλειοψηφία συγκατάθεση του Κογκρέσου να αυξηθεί τόσο το τρέχον κρατικό έλλειμμα όσο και το δημόσιο χρέος.

Μήπως όμως και η Ζώνη του Ευρώ δεν κάνει το ίδιο; Ισως με διαφορετικό τρόπο, σε διαφορετικό βαθμό και σε διαφοροποιημένο χρόνο, αλλά δεν διαφέρει σε τίποτε το ουσιαστικό. Η Κεντρική Τράπεζα του ευρώ προσέφερε απεριόριστη ρευστότητα στις τράπεζες του ευρωσυστήματος, όταν χρειάστηκε. Με πρωτοβουλία Ντράγκι θα παρέμβει επιθετικά και στην αγορά των ομολόγων. Η μεγάλη διαφορά βρίσκεται στη λιτότητα ενός πολυέξοδου κράτους. Οι Ευρωπαίοι, με σημαιοφόρους τους Γερμανούς, επιδιώκουν να κρατήσουν υπό έλεγχο τα κρατικά ελλείμματα. Λογικό. Το κόστος του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους είναι πολύ μεγαλύτερο και πολύ ακριβότερο από το αμερικανικό Medicare, που οραματίστηκε ο Χάρι Τρούμαν, υπέγραψε ο Λίντον Τζόνσον και διεύρυνε ο πρόεδρος Ομπάμα.

Στην Ελλάδα δεν μιλάμε για σύστημα. Μιλάμε για κρατικούς υπαλλήλους, που προσελήφθησαν με πολιτικά κριτήρια, πληρώνονται ακριβότερα από τους ιδιωτικούς, εργάζονται λίγο και χωρίς έλεγχο και είναι πολλοί περισσότεροι και από ό,τι χρειαζόμαστε και από όσο μπορούμε να πληρώσουμε εμείς οι υπόλοιποι. Η μείωση της δαπάνης προς αυτούς δεν συνιστά υπερβολική λιτότητα. Αυτό μέχρι και η τρόικα το «έπιασε». Ας μην κάνουν πως δεν το καταλαβαίνουν οι καθ’ ημάς προπαγανδιστές της κρατικοδίαιτης στασιμότητας.

Πηγή: http://papadimitriou.skai.gr/post/32800606221