από Γιώργο Λώλο

δημοσιεύθηκε στο www.eyedoll.gr

Δύο τίτλοι, που αν και έχουν κάποια κοινά στοιχεία (χειροκροτήματα, γιουχαΐσματα, αλαλαγμούς, βρισιές), στην ουσία διαφέρουν χαοτικά μεταξύ τους.

Κι όμως, έχω την αίσθηση ότι είναι τόσο αλληλένδετα και σχετικά κοντά η μια λέξη με την άλλη, που στο τέλος δυσκολεύομαι να αποφασίσω σε ποια από τις δύο ανήκω.

Τελικά τι είμαστε οι περισσότεροι από εμάς τους Έλληνες.

Ενεργοί πολίτες ή φίλαθλοι ;

Θυμάμαι την πρώτη φορά που παρέλαβα το εκλογικό μου βιβλιάριο και θα ήμουν κι εγώ ένας από τους Έλληνες ψηφοφόρους που θα είχε τη μικρή αυτή στιγμιαία δύναμη της επιλογής.

Τώρα, το τι ψήφισα, είναι άλλο πράμα.

Μάλλον το χρώμα είχα επιλέξει της ομάδας που μου είχε υποδείξει, που με είχε  γαλουχήσει το οικογενειακό και συγγενικό μου περιβάλλον.

Γιατί αυτά τα πράγματα δεν αλλάζουν εύκολα και ούτε σηκώνουν και πολλά-πολλά.

Και εδώ που τα λέμε, στην ενηλικίωση δεν σε ενδιαφέρουν κιόλας.

Δεν σε έχουν μάθει και δεν σε έχουν μεγαλώσει για να σε ενδιαφέρουν.

Ο αυριανός πολίτης συμφέρει να μην είναι ενεργός πολίτης, αλλά ανίδεος πολίτης.

Τι να απασχολείσαι τώρα με το τι θα κάνει ο ένας και το τι θα κάνει ο άλλος πολιτικός, αμούστακο σχεδόν παιδί;

Εδώ έχουμε τη λύση για σένα, στη δίνουμε στο χέρι για να μην κουράζεσαι κιόλας.

Τι ψηφίζει παιδί μου ο πατέρας σου; Η μητέρα σου;

Η θειά σου; Ο θειός σου;

Εσύ θα παρεκκλίνεις της πορείας που έχει τις βάσεις της γενεές τώρα θεμελιωμένες με γκρο-μπετόν;

Εσύ θα χαλάσεις την παράδοση; Όχι φυσικά!

Ακολουθείς λοιπόν και συνεχίζεις την πορεία που έχουν χαράξει για σένα.

Σαν καλός οπαδός και φίλαθλος ανεβαίνεις κι εσύ στην εξέδρα μαζί με τους δικούς σου και παρακολουθείς την έκβαση του αγώνα.

Και μάλιστα σε καλή και ήσυχη θέση, για να μην έχουμε τίποτε ντράβαλα σε κανέναν καυγά που μπορεί να ξεσπάσει.

Τα χρόνια περνούν κι εσύ συνεχίζεις όποτε στο ζητούν να παρευρίσκεσαι στον αγώνα, καθισμένος στην εξέδρα, υποστηρίζοντας το χρώμα της ομάδος σου.

Οι παίχτες αλλάζουν, αλλάζει και ο προπονητής, αλλά ο αγώνας με την εμπειρία που πλέον έχεις αποκτήσει, αρχίζει να σου αφήνει στο τέλος μια πικρή αίσθηση απογοήτευσης.

Σαν επακόλουθο και αφού έχεις κάνει τόσα χρόνια το φανατικό οπαδό, αρχίζεις και σκέφτεσαι μέσα στην απελπισία σου.

Κάλλιο αργά παρά ποτέ, θα έλεγα.

Πού έχουμε φτάσει, πώς καταντήσαμε έτσι, ποιοι ήταν οι άνθρωποι που καθοδηγούσαν τις τύχες μας, τις τύχες των παιδιών μας τόσα χρόνια και το κυριότερο, πού ήμουν εγώ;

Η απάντηση έρχεται αυθόρμητα και αβίαστα.

Μα φυσικά στην εξέδρα, πού αλλού, παρακολουθώντας αμέτοχος, τρώγοντας κάνα ποπ-κορν, πίνοντας καμιά μπυρίτσα και ρίχνοντας και κάνα χειροκρότημα, έτσι για αλλαγή.

Γιατί τόσα χρόνια δεν είχες καταλάβει ότι ο αγώνας που παρακολουθούσες από τα θεωρεία είχε να κάνει με τη ζωή σου.

Πως ήταν ο αγώνας της ζωής σου.

Δεν είχες καταλάβει ότι μπορούσες να αλλάξεις τη σύνθεση της ομάδας, να αποβάλλεις τους άχρηστους, τεμπέληδες και αδύναμους παίχτες, να τους αντικαταστήσεις με αυτούς που έχουν τη δύναμη και τη διάθεση να οδηγήσουν σε νίκες την ομάδα, τη ζωή σου.

Και γι’  αυτό δεν το έκανες.

Έγινες πολίτης του καναπέ, της εξέδρας, φίλαθλος δηλαδή.

Γιατί ο ενεργός πολίτης είναι άλλο: είναι ο υπεύθυνος πολίτης, ο ενημερωμένος πολίτης, αυτός που γνωρίζει τα δικαιώματα του, τις υποχρεώσεις του, εκφράζει την άποψή του και συμμετέχει ενεργά στην κοινωνία.

Δύσκολη η μετάβαση στην παραπάνω κατάσταση, όχι όμως αδύνατη.

Χρειάζεται να τρέξεις, να συμμετέχεις, να διεκδικείς, να μαθαίνεις και να ψηφίζεις συνειδητά.

Τι θα είσαι λοιπόν; Ενεργός πολίτης ή φίλαθλος;

Εσύ αποφασίζεις.

Ένας μετανιωμένος φίλαθλος…

Πηγή: eyedoll.gr