Γράφει η Άντζελα Κροκίδη

Δημοσιεύθηκε στο eyedoll.gr

 

Μπήκα φουριόζα στο μαγαζί με τα σουβενίρ, για να αγοράσω κάτι.

 

Στην περιοχή με γνωρίζουν όλοι ως εκπαιδευτικό και ειδικά οι γονείς, που δεν διστάζουν να μοιραστούν μαζί μου την αγωνία τους για τα θέματα του σχολείου των παιδιών τους.

 

Μιλάω για το πλέον βορειοδυτικό άκρο της χώρας, μια περιοχή που θεωρείται πολύ μακρινή, καθώς απέχει γύρω στα 40 χλμ. από τη χώρα του νησιού, αλλά διαθέτει  δύο Δημοτικά Σχολεία, το ένα μάλιστα από φέτος λειτουργεί με το Ενιαίο Αναμορφωμένο Πρόγραμμα, αλλά και δύο Γυμνάσια, σε κοντινές αποστάσεις.

 

Δηλαδή, σε μια ακτίνα οκτώ χιλιομέτρων, υπάρχουν τέσσερα σχολεία.

Μιλάω για μια περιοχή αγροτική κατά βάση και δευτερευόντως τουριστική, όπου οι άνθρωποι διατηρούν ακόμα και σήμερα το σεβασμό προς τους θεσμούς, ήτοι το δάσκαλο, τον παπά, τον αστυνομικό και δεν ντρέπονται να το δείξουν.

 

«Τι θα γίνει με τις απεργίες σας;» μου απεύθυνε το ερώτημα η αγχωμένη μαμά.

Της εξήγησα τα τεχνικά, δηλαδή τι έχει εξαγγελθεί από την ΟΛΜΕ και εκείνη συνέχισε:

 

«Μας φώναξε την περασμένη εβδομάδα η Διεύθυνση του Γυμνασίου και μας είπε ότι η απεργία γίνεται για τις υποχρεωτικές μετακινήσεις, την αύξηση του ωραρίου των καθηγητών και επειδή θέλουν (sic) να μας υποχρεώσουν να στέλνουμε τα παιδιά μας στο φροντιστήριο.

Μας είπαν ότι τα παιδιά των πλουσίων μόνο θα σπουδάζουν, ενώ τα παιδιά των φτωχών, που δεν έχουν λεφτά για φροντιστήρια, θα μένουν πίσω. Αλλά μήπως και τώρα, αυτό δεν γίνεται;

Η κόρη μου πέρυσι είχε μια καθηγήτρια στα Αρχαία που δεν ήξερε να κάνει μάθημα. Είχαν όλα τα παιδιά παράπονα.

Πήγα στο διευθυντή πέντε φορές για να το συζητήσω.

Εκείνος μου έλεγε ότι είναι νέα, ότι είναι άπειρη, να κάνουμε υπομονή και κάτι τέτοια.

Μα είναι δυνατόν να μην καταλαβαίνει το μάθημα κανένα παιδί της τάξης;

Μήπως η κυρία δεν μπορεί να μεταδώσει τις γνώσεις; Άκρη δεν βρήκα.

Αλλά αφού το παιδί μου δεν καταλάβαινε, αναγκάστηκα να το στείλω φροντιστήριο».

 

«Και γιατί δεν το είπες τις προάλλες στην ενημέρωση που έγινε στο σχολείο;» τη ρώτησα.

«Με το ζόρι κρατήθηκα. Ήθελα να τους τα πω, αλλά σκέφτηκα να σωπάσω, μήπως βάλουν στο μάτι το παιδί μου και μετά την πληρώσει εκείνο…».

 

Δυστυχώς, απέναντί της, δεν μπόρεσα να σας υποστηρίξω συνάδελφοι.

Δεν μπόρεσα, επειδή πολύ απλά, είμαι κι εγώ μάνα και όλα αυτά τα έχω ζήσει εις τριπλούν.

Και επειδή όλα αυτά τα έχω ακούσει να συζητιούνται και μεταξύ μας, πίσω από κλειστές πόρτες.

Με το φάντασμα μιας ομερτά να πλανάται, μεταμφιεσμένο σε «συναδελφική αλληλεγγύη».

 

Όλοι τα ξέρουμε, αλλά να μη βγουν παραέξω!

Να μας φτύνουν κι εμείς να νομίζουμε ότι ψιχαλίζει.

Μέσα στην αναίδειά μας, να χρησιμοποιούμε συνεχώς προφάσεις εν αμαρτίαις.

 

Μόνο στα παρακάτω θα σας υποστήριζα, συνάδελφοι.

-Σε έναν αγώνα για να καλυφθούν τα κενά στα σχολεία των χωριών, όπου συνήθως δεν επιθυμεί να πάει κανείς.

-Για να αποκαλυφθούν και να ανακληθούν οι ψεύτικες αναρρωτικές άδειες και οι επαπειλούμενες εγκυμοσύνες α λα καρτ.

-Για να σταματήσουν οι αποσπάσεις «για τις ανάγκες της Υπηρεσίας» σε κολλητούς και ψηφοφόρους και να δοθούν σε όσους τις έχουν πραγματικά ανάγκη.

-Για να λειτουργεί το κάθε σχολείο με πλήρες πρόγραμμα όπως αυτό ορίζεται.

-Για να χτίσουμε νέα σύγχρονα σχολεία όπου χρειάζεται.

-Για να συντηρήσουμε τα παλιά. Να τα εξοπλίσουμε με τις υποδομές που είναι απαραίτητες στον 21ο αιώνα.

-Για να δείξουμε στους αδύναμους συναδέλφους, τρόπους και μεθόδους ώστε να γίνουν περισσότερο αποτελεσματικοί μέσα στην τάξη τους.

-Για να αναδείξουμε τα ταλέντα των μαθητών μας, μέσα από  ευέλικτες και δημιουργικές μορφές διδασκαλίας.

-Για να ανοίξει επιτέλους μια δημόσια ανοιχτή συζήτηση, στο διαδίκτυο κατά προτίμηση, για την ουσία της εκπαίδευσης και για το πώς αυτή θα συγκλίνει με την εκπαίδευση που απολαμβάνουν μαθητές και δάσκαλοι στο σύγχρονο κόσμο.

 

Σε αυτό τον ουσιαστικό αγώνα, αν ποτέ προκηρυχθεί, θα είμαι κι εγώ και πολλοί άλλοι, όλοι, μαζί σας!

 

Πηγή: eyedoll.gr