Γράφει ο Κώστας Στούπας

Δημοσιεύθηκε στο Capital στις 29 Μαΐου 2014

gliding on the edge

“Κάθε φορά που έφτασε στο χείλος του γκρεμού, ο λαός μας έπεσε μέσα”(Στέφανος Μάνος)

 

Η Ελλάδα χρειάζεται μια ντουζίνα επαναστάσεις για να βγει από το αδιέξοδο, αλλά κανένα από τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα δεν τολμά ούτε να τις σκέφτεται, όχι να τις οργανώσει και να τις υλοποιήσει.

Αντί γι’ αυτό συνεχίζουν να κλέβουν χρόνο από την κλεψύδρα της χώρας, φορτώνοντας τον Στουρνάρα την ευθύνη και ανακυκλώνοντας υπουργούς και ψευδαισθήσεις.

Η Ελλάδα χρειάζεται μια επανάσταση στην αναδιάρθρωση του κράτους και των αντιφατικών νόμων που το διέπουν, μια επανάσταση μείωσης των φόρων, των ασφαλιστικών εισφορών και μια επανάσταση που θα αφορά το μεταναστευτικό και τη δημόσια ασφάλεια της χώρας…

Χρειάζεται εκ του μηδενός αναδιάρθρωση του κράτους και του αντιφατικού πλέγματος των νόμων για να γίνει μια κυβερνήσιμη χώρα. Η Ελλάδα είναι μια μη κυβερνήσιμη χώρα αφού η εκάστοτε κυβέρνηση δεν είναι σε θέση ούτε τους διοικητικούς των πανεπιστημίων να αξιολογήσει και να επιβραβεύσει ή να απολύσει, ούτε καν να ορίσει πως θα μοιράζονται οι πάγκοι των λαϊκών…

Για να λειτουργήσει ένα ξενοδοχείο στην Πελοπόννησο χρειάστηκαν 20 χρόνια προσπάθειας. Ποιος σοβαρός επενδυτής θα τολμήσει να επαναλάβει κάτι τέτοιο;

Η Ελλάδα χρειάζεται μια φορολογική επανάσταση που θα ξεκινά από τη μείωση των φόρων, για να γίνει επανεκκίνηση της οικονομίας η οποία θα απορροφήσει  1,5 εκατ. ανέργους και θα επεκτείνεται μέχρι τη διασφάλιση της σταθερότητας του φορολογικού συστήματος για 15-20 χρόνια…

Μείωση των φόρων όμως σημαίνει μείωση δαπανών, τουλάχιστον μέχρι η ανάκαμψη να αυξήσει τα έσοδα…

Σε κάθε άλλη περίπτωση οι υψηλόμισθοι σε λίγα χρόνια σ’ αυτή τη χώρα θα αμείβονται με 300-500 ευρώ και οι χαμηλόμισθοι ανάλογα…

Η Ελλάδα χρειάζεται μια επανάσταση στη μεταναστευτική πολιτική, στην φύλαξη των συνόρων και στην αναδιοργάνωση της αστυνομίας με τρόπο που θα εξασφαλίσει την αποτελεσματικότητα.

Οι πολίτες αυτής της χώρας νιώθουν ξένοι στις γειτονιές τους και τα βράδια κλειδώνονται πίσω από καγκελόφραχτα παράθυρα με το άγχος πως κάποιος μπορεί να τους ξυπνήσει μέσα στη νύχτα, να τους κλέψει και να τους βασανίσει

Αυτός είναι ο βασικός λόγος της εκτόξευσης της Χρυσής Αυγής παρά την απέχθεια προς το ναζισμό και το αρχέτυπο του μπράβου που σηματοδοτεί η δημόσια εικόνα αυτού του κόμματος.

Η εκδίκηση για τη δήμευση σπιτιών, για φόρους σε ανύπαρκτα εισοδήματα, για τον τρόμο της εγκληματικότητας, για τα τρύπια σύνορα, γιγαντώνει τη Χρυσή Αυγή.

Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ αντί να αναδομήσουν το χώρο της κεντροδεξιάς και της κεντροαριστεράς επιμερίζοντας ευθύνες στα στελέχη τους που βαρύνονται  για την οικονομική και κοινωνική χρεοκοπία της χώρας, προσπαθούν να επιβιώσουν εκλογικά, κραδαίνοντας το φόβητρο της ανάληψης της εξουσίας από την «παλαβή» αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αντί να κινηθεί προς το κέντρο με μετριοπαθή πρόσωπα για να υποκαταστήσει το χρεοκοπημένο πολιτικό σκηνικό βολεύεται με τη δανεική εκλογική ισχύ που παρέχει το πελατειακό ΠΑΣΟΚ που προσωρινά  έκανε μετάσταση στις γραμμές του.

Επί της ουσίας κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ ακολουθούν την ίδια πολιτική στην φορολογία, στο μεταναστευτικό, στη δημόσια ασφάλεια. Προσπαθούν να παρατείνουν τη ζωή του πελατειακού κράτους, των κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών, των συνδικαλιστών και της διαφθοράς που εξουσιάζουν αυτό τον τόπο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ όντας κακέκτυπο μείγμα του παπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ και του σταλινικού ΚΚ βαυκαλίζεται πως αποτελεί το «φυτίλι» που θα αλλάξει τα δεδομένα στην Ευρώπη και θα τη στρέψει προς την θολή αοριστία της ριζοσπαστικής αριστεράς.

Όχι μόνο δεν επιβεβαιώνεται αυτή η στροφή, η ριζοσπαστική αριστερά της οποίας ηγήθηκε ο κ. Τσίπρας έλαβε περί το 5% σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, αλλά από την κρίση βγαίνει ενισχυμένη η ριζοσπαστική άκρα δεξιά.

Αν η Ελλάδα δεν κάνει τίποτα για να απομακρυνθεί από την άκρη του γκρεμού, με ευθύνη όλων, μοιραία θα καταρρεύσει. Τότε η κατάσταση θα γίνει ανεξέλεγκτη και όποιος υποσχεθεί ασφάλεια και μεροκάματο θα θριαμβεύσει έστω και με μη δημοκρατικό τρόπο…

Μακάρι να ήταν ο Στουρνάρας το πρόβλημα, όπως διατείνονται οι Γκρούεζες της βάσης της δεξιάς. Με την αποπομπή του το πρόβλημα θα λυνόταν και κυβέρνηση και χώρα θα ανακτούσαν δυναμική…

Το πρόβλημα είναι το πολιτικό μας σύστημα στο σύνολο που δεν έχει σχέδιο και προσπαθεί να κρατηθεί με νύχια και με δόντια στη σκηνή καθώς και  το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας που επιμένει να «τρέφεται» με ψευδαισθήσεις…

Πηγή: Capital