Εφημερίδα Εστία στις 2 Ιανουαρίου 2016

tax

 

Οι περισσότερες ειδήσεις στην χώρα μας περιστρέφονται γύρω από το κράτος. Ποιες αποφάσεις έλαβε ή πρόκειται να λάβει η Κυβέρνηση και πως αυτές θα επηρεάσουν την ζωή μας.  Από τα πλέον σημαντικά μέχρι τα πλέον επουσιώδη, όλα εξαρτώνται από το κράτος. Είναι τραγικό, αλλά οι τελευταίες εικόνες κάθε έτους που μεταδίδει η ελληνική τηλεόραση είναι εικόνες πολιτών οι οποίοι συνωστίζονται στις εφορίες ή σε άλλες δημόσιες υπηρεσίες, για να τακτοποιήσουν τις εκκρεμότητες τους με το κράτος.

Αυτό που συμβαίνει κάθε 31η Δεκεμβρίου, με τα τέλη κυκλοφορίας των αυτοκινήτων και την κατάθεση πινακίδων, δεν παρατηρείται σε καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Είναι χαρακτηριστικό δείγμα του κρατισμού. Το κράτος αναγκάζει τους πολίτες να ασχολούνται με αυτό ακόμη και την παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Να περιμένουν έως την τελευταία ώρα στην ουρά, μέχρι να ακούσουν ότι δόθηκε παράταση ολίγων ημερών και να ανακουφισθούν. Δηλαδή πλήρης εξάρτηση από το κράτος-δυνάστη.

Η μεγάλη επανάσταση που έκανε η Μάργκαρετ Θάτσερ την δεκαετία του ’80 στην Βρετανία δεν συνίστατο μόνον στην φιλελεύθερη οικονομική πολιτική. Ήταν κάτι πολύ βαθύτερο. Στην πραγματικότητα απελευθέρωσε τους πολίτες από την εξάρτηση τους από το κράτος. Είναι κάτι που δεν έπαυσε να διακηρύττει η ίδια σε όλους τους τόνους. Παρ’ ότι αυτό δεν συνέφερε τους πολιτικούς, στόχος της ήταν το κράτος να εμπλέκεται όλο και λιγότερο στην καθημερινότητα των πολιτών. Και εν πολλοίς το πέτυχε.

Αυτή είναι εν τέλει η μεγάλη διαφορά μεταξύ των σκεπτομένων φιλελεύθερα και των θιασωτών του κρατισμού. Οι πρώτοι πιστεύουν στον άνθρωπο και την ατομική πρωτοβουλία και θεσπίζουν το πλαίσιο που διευκολύνει την δραστηριότητα του. Οι κρατιστές, αντίθετα, θέλουν να ελέγχονται και να ποδηγετούνται τα πάντα. Δηλαδή ένα πλαίσιο που δυσχεραίνει την ελεύθερη δημιουργία και την παραγωγική δραστηριοποίηση των πολιτών και προκαλεί παρενέργειες, όπως είναι η παράλληλη (μαύρη) οικονομία.

Στην χώρα μας, αυτά δεν φαίνεται να απασχολούν κανέναν. Ο δημόσιος διάλογος αρχίζει και τελειώνει στο τι παίρνει και τι δίνει στους πολίτες το κράτος. Πόσους φόρους επιβάλλει, τι συντάξεις παρέχει και υπό ποιες προϋποθέσεις, καθώς και ποια κριτήρια προβλέπονται για να υπαχθεί κανείς στην άλφα ή την βήτα υποπερίπτωση του τάδε νόμου ώστε να τύχει κάποιου ωφελήματος ή να αποφύγει κάποια επιβάρυνση. Και βεβαίως τι δηλώσεις και πιστοποιητικά πρέπει να υποβάλλονται για κάθε περίπτωση.

Το χειρότερο είναι ότι κατά την εξαετία της οικονομικής κρίσης η εξάρτηση των πολιτών από το κράτος αυξήθηκε. Αφ’ ενός διότι η κρατική παρέμβαση επεκτάθηκε ακόμη και σε καθημερινές ανάγκες των πολιτών για τα προς το ζην και αφ’ ετέρου διότι αυξήθηκαν στο έπακρον οι φόροι. Και τώρα, με την Κυβέρνηση Σύριζα το φαινόμενο αυτό εντείνεται. Το κράτος υπεισέρχεται όλο και περισσότερο στην ζωή των πολιτών. Υπό το πρόσχημα της οικονομικής κρίσεως, το κράτος κατέστη ο καθημερινός εφιάλτης των πολιτών.

 

 

Ζ.