από Μάκη Κεβρεκίδη

δημοσιεύθηκε στο facebook

Θα συμφωνήσω με τους περισσοτέρους από εσάς πως τα περισσότερα ελληνικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης είναι συστημικά – κρατικοδίαιτα, και πως το εξυπνότερο είναι να μην δίνουμε μεγάλη βαρύτητα στην ενημέρωση που μας παρέχουν. Ας δούμε όμως μερικές ‘άλλες’ αλήθειες τις οποίες ξεχνούν να μας αναφέρουν στην καθημερινή τους ενημέρωση. Άλλωστε είναι καλό για την αλήθεια πάντα να υπάρχει πολύπλευρη ενημέρωση.

1. Το λεγόμενο ‘τοκογλυφικό’ επιτόκιο για το μεγαλύτερο μέρους του δανείου της τρόικας κυμαίνεται μόλις στο 1,5%, ενώ αν θα βγαίναμε στις αγορές για να δανειστούμε από μόνοι μας με την ιδιαίτερα μειωμένη πιστοληπτική ικανότητα – αξιοπιστία μας θα πληρώναμε μεταξύ 14 – 16%. Η διαφορά είναι της τάξεως των πολλών δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ.

2. Οι λεγόμενοι ‘τοκογλύφοι’ των μνημονιακών δανείων δεν είναι ιδιωτικές πολυεθνικές ή ελληνικές τράπεζες αλλά οι ευρωπαίοι φορολογούμενοι, ακόμα και χωρών που το κατά κεφαλήν εισόδημα είναι μικρότερο από το ελληνικό. Με άλλα λόγια μας δάνεισαν χώρες πολλές εκ των οποίων είναι φτωχότερες από εμάς, όχι οι τράπεζες. Ακόμα, μας δάνεισαν χώρες όπως η Ιταλία η οποία δανείστηκε τα κεφάλαια σε υψηλότερο επιτόκιο από ό,τι μας τα χορήγησε.

3. Με το κούρεμα του χρέους συν τοις άλλοις εξαφανίσαμε τους κόπους μιας ζωής εκατομμυρίων εργαζομένων σε όλον τον κόσμο των οποίων τα ασφαλιστικά ταμεία επένδυσαν σε ομόλογα του ελληνικού δημοσίου. Δεν τους ακούσαμε όμως ούτε μια φορά να διαμαρτύρονται για αυτό.

4. Η οικονομική κρίση ξεκίνησε πολύ πριν από την εφαρμογή των μνημονίων και εκ των πραγμάτων η ευθύνη ανήκει στις πολιτικές που εφάρμοσε η χώρα τα τελευταία 39 χρόνια. Και φυσικά εννοούμε τις κρατικοδίαιτες πολιτικές μέσω των οποίων διάφορα ΜΜΕ αλλά και οι προμηθευτές του δημοσίου μεγαλομέτοχοι τους αποκόμιζαν οφέλη. Ως εκ τούτου, τα ΜΜΕ έχουν κάθε λόγο να υπερασπίζονται το ΠΑΣΟΚ και την ΝΔ ενάντια στην τρόικα και τα μνημόνια καθώς οι αποκρατικοποιήσεις σημαίνουν και στέρηση κερδών για τους κρατικοδίαιτους. Επίσης εννοούμε τις σοσιαλιστικές πολιτικές της αναδιανομής του ανύπαρκτου πλούτου. Και φυσικά πλην της τεράστιας ευθύνης που φέρει το ΠΑΣΟΚ, ίση ευθύνη φέρει και η κρατιστική ΝΔ η οποία ισάξια το ανταγωνιζόταν στις παροχές και στα ρουσφέτια. Και ας αναρωτηθούμε σε αυτό το σημείο ποιες άλλες πολιτικές δυνάμεις διακυρήσουν πως δεν θέλουν να αλλάξουν οι καταστροφικές αυτές πολιτικές (το λεγόμενο ‘λέμε όχι’). Δυστυχώς για την χώρα, όλες οι κοινοβουλευτικές δυνάμεις επιθυμούν την διατήρηση των καταστροφικών αυτών πολιτικών.

5. Ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις τα τελευταία τρία χρόνια δεν έγιναν. Οι νέοι φόροι δεν είναι μεταρρυθμίσεις. Πως άραγε αναμένουμε από ένα πρόγραμμα να έχει έστω και ελάχιστα θετικά αποτελέσματα από την στιγμή που δεν γίνονται ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις;

6. Η τρόικα μίλησε για μεγέθη, δεν μίλησε για νέους φόρους. Με άλλα λόγια διαμήνυσε στην ελληνική κυβέρνηση πως οφείλει με κάποιον τρόπο να βρει κάποια συγκεκριμένα ποσά. Οι επιλογές κάθε χώρας για την επίτευξη ενός τέτοιου στόχου είναι η ανάπτυξη της οικονομίας (μέσω της μείωσης της γραφειοκρατίας, της εξάλειψης της πολυνομίας, το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων κ.α.), ο εξορθολογισμός του δημόσιου τομέα, η μείωση των δημόσιων δαπανών, της εκτεταμένης φοροδιαφυγής, της διαφθοράς, η αύξηση των φόρων ή ένας συνδυασμός όλων των προηγούμενων. Οι εξαρτώμενες από τα συντεχνιακά συμφέροντα ελληνικές κυβερνήσεις επέλεξαν ως κύριο μέσο ανεύρεσης επιπρόσθετων εσόδων την εξαντλητική φορολόγηση. Ως εκ τούτου, για την υπερφορολόγηση το φταίξιμο πρέπει να το ρίχνουμε στις ελληνικές κυβερνήσεις, στις συντεχνίες του δημοσίου και σε συγκεκριμένους κρατικοδίαιτους εθνικούς προμηθευτές.