από Αλέξη Ραμπότα

δημοσιεύθηκε στο eyedoll.gr

 

Τι είναι το διαδίκτυο; Ένα εργαλείο; Ένα μέσο ενημέρωσης ή μια κοινωνία παράλληλη στην πραγματική κοινωνία;

 

Ό, τι και αν είναι, παραμένει ένα από τα πιο πετυχημένα μοντέλα της σύγχρονης ιστορίας.

Ένας κολοσσός πληροφορίας, που έχει κατακλείσει τις ζωές των ανθρώπων με 2,405,518,376 χρήστες παγκοσμίως και αύξηση του αριθμού τους κατά 566.4% μέσα σε 12 χρόνια (2000-2012)!

 

Ποια είναι όμως τα χαρακτηριστικά, τα οποία το καθιστούν τόσο πετυχημένο;

Θα μπορούσαν να εφαρμοστούν και στην υπόλοιπη δομή και ρύθμιση της οικονομίας;

 

Από την απαρχή του το διαδίκτυο μέχρι και σήμερα, είναι ελεύθερο για όλους και σε όλους (με τη μελανή εξαίρεση της Κίνας και της Βόρειας Κορέας).

Ο καθένας μπορεί να έχει το δικό του προσωπικό χώρο, να συναλλάσσεται ελεύθερα, να δημιουργήσει τη δική του επιχείρηση, να φτιάξει τη δική του υπηρεσία και να καταθέτει τις προσωπικές του απόψεις, οι οποίες έχουν πλέον ένα ακροαματικό κοινό που δεν θα φανταζόταν ούτε ο καλύτερος δημοσιογράφος της Αμερικής του ‘70.

 

Ταυτόχρονα, η πρόσβαση στην πληροφορία είναι ανεξέλεγκτη.

Στοιχεία και δεδομένα που ήταν προσβάσιμα μόνο από μειοψηφίες ισχυρών λόμπι, είναι διαθέσιμα στο ευρύ κοινό.

Έτσι, η προσωπική κρίση του καθενός αποκτά τεράστια σημασία, πλέον δεν περιμένει την ποδηγέτηση του κράτους που θα του υπαγόρευε τι να αγοράσει ή τι να επιλέξει.

Αποδέχεται το ρόλο του και τις συνέπειες των επιλογών του.

 

Αυτές μπορεί να οδηγήσουν τον αφελή χρήστη σε αέναους αγώνες κατά των νεφελίμ, αλλά συγχρόνως έχει την ευκαιρία να αποκτήσει μία αντίληψη του κόσμου πολύ βαθύτερη από εκείνη των παλαιολιθικών της πληροφορίας.

 

Βέβαια, οι συνθήκες που επικρατούν στο διαδίκτυο είναι ιδιαίτερα ανταγωνιστικές.

Σκεφτείτε ότι για οποιοδήποτε θέμα υπάρχουν χιλιάδες σελίδες στις οποίες μπορεί να απευθυνθεί κάποιος, ενώ η διαδικτυακή διαφήμιση κατακλύζει το σερφάρισμα. Για να μπορέσει κανείς να δημιουργήσει μια ιστοσελίδα και να την κρατήσει σε υψηλά επίπεδα επισκεψιμότητας απαιτεί χρόνο, προσαρμοστικότητα, νέες ιδέες και φαντασία.

 

Το facebook, μία από τις πιο πετυχημένες σελίδες του διαδικτύου, κάθε τόσο αιφνιδιάζει τους χρήστες του με νέα concept, αλλαγές γραφικών και πολλά άλλα.

Η στασιμότητα και η δυσκαμψία σε θέτει εκτός ανταγωνισμού πολύ γρήγορα.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο μέσα σε σχετικά λίγο διάστημα ζωής του internet, έχουν δημιουργηθεί εκπληκτικές ιστοσελίδες, νέες εφαρμογές, σε έναν αδυσώπητο, αλλά και παραγωγικό αγώνα προς το καλύτερο.

 

Δεν είναι λίγοι εκείνοι όμως, που υποστηρίζουν πως ο έλεγχος αυτών των σελίδων είναι ανεπαρκής.

Δεν υπάρχει μια κραταιά αρχή να επιβλέψει τη λειτουργία του διαδικτύου.

Αυτή η συζήτηση αναζωπυρώνεται κάθε φορά που συμβαίνει ένα νέο περιστατικό εκβιασμού, παράνομου εμπορίου ή μέχρι και ηθικής αυτουργίας σε μία αυτοκτονία.

Όπως σε κάθε κοινωνία, δεν μπορεί παρά να υπάρχουν οι παρασπονδίες μέσα στην κατά τ’ άλλα αρμονική λειτουργία της.

Οι υπηρεσίες ηλεκτρονικού εγκλήματος έχουν εξελιχθεί τρομερά από τότε που δημιουργήθηκαν και έχουν αποτρέψει πολλά τέτοια συμβάντα.

Χρειάζεται αρκετός δρόμος ακόμα για να εξαλειφθούν εντελώς.

 

Το διαδίκτυο λοιπόν, μας δίδαξε ορισμένα πράγματα, τα οποία αν τα εφαρμόζαμε και στην πραγματική κοινωνία, θα μας οδηγούσαν σε μονοπάτια που δεν θα βρίσκαμε αλλιώς.

Το σημαντικότερο που αναγνωρίζω εγώ, είναι η μικρή παρουσία ενός εποπτικού μηχανισμού, μόνο σε θέματα του ποινικού κώδικα.

 

Η έλλειψη μιας ανώτατης αρχής, ενός κράτους δηλαδή, που θα ορίζει τη μοίρα του διαδικτύου, το άφησε να εξυπηρετεί τα ιδιωτικά συμφέροντα του κάθε χρήστη και όχι τις βλέψεις του εκάστοτε πολιτικού.

Αυτό βέβαια, μέσα σε ένα περιβάλλον άκρατου ανταγωνισμού, όπου ο κάθε χρήστης με τη δύναμη του «κλικ» ή του «like» μπορεί να επιβραβεύσει το καλύτερο διαθέσιμο διαδικτυακό προϊόν ή υπηρεσία.

 

Αυτό ακριβώς είναι που λείπει ή μάλλον που πλεονάζει, από την οικονομίας μας.

Αντί να καθορίζουν οι καταναλωτές με τη δύναμη της επιλογής τους ποιο κομμάτι της αγοράς είναι χρήσιμο ή ποιος έμπορος θα πρέπει να έχει μεγαλύτερο μερίδιο σε αυτή, έρχεται το κράτος και στρεβλώνει αυτή τη «φυσική» επιλογή.

 

Οποιοσδήποτε πολιτικός, όσο έξυπνος, καλοπροαίρετος και καλά πληροφορημένος να είναι, δεν γίνεται να κατέχει ανά πάσα στιγμή τη γνώση, σχετικά με το ποια θα πρέπει να είναι η τιμή ενός προϊόντος ή η αμοιβή με βάση την προσφερόμενη υπηρεσία από έναν υπάλληλο.

Όπως έλεγε και ο νομπελίστας οικονομολόγος F.A. Hayek, η τιμή ενός προϊόντος σε μια ελεύθερη οικονομία είναι η ελάχιστη αποδεκτή από τον έμπορο και ταυτόχρονα η μέγιστη αποδεκτή από τον καταναλωτή.

Όταν αίρεται αυτή η εξίσωση με καρτέλ, κρατική παρέμβαση ή άλλες στρεβλώσεις, τότε έχουμε απορύθμιση της αγοράς.

 

Ας μας αφήσει λοιπόν το κράτος να καθορίζουμε εμείς τη μοίρα της αγοράς, να την προσαρμόζουμε στις ανάγκες μας και όχι να ελέγχεται από γραφειοκράτες πολιτικούς, που όσο ικανοί, πρόθυμοι και με καλές προθέσεις να είναι, δεν θα μπορέσουν ποτέ να έχουν όλες τις γνώσεις του τεράστιου καταναλωτικού κοινού για να τη ρυθμίσουν στα μέτρα του.

 

Και ποιος θα είναι ο ρόλος της κυβέρνησης;

Ακολουθώντας το παράδειγμα του διαδικτύου, θα είναι η προστασία του πολίτη, η τήρηση του νόμου και η εξασφάλιση ότι το παιχνίδι παίζεται επί ίσοις όροις.

 

Πηγή: eyedoll.gr